|
|
|||
LAATSTE BLOGS● Buitenvrouw, binnenvrouw● Denkgolven ● To Submit or Not To Submit? ● I love impulses ● De goudkist van Evereverland ● Strompelen en struikelen ● Van familia, stofexplosies en andere pret ● Just another day at the office ● Stelen mag niet. Of toch wel? ● Een herkansing voor de journalistiek |
|
LAATSTE CULTUURBLOGS● De VernederingPhilip Roth ● 9 Songs ● Anthrax War ● We live in public ● Ik haal je op, ik neem je mee Niccolò Ammaniti ● Het museum van de onschuld Orhan Pamuk ● 2666 Roberto Bolano |
|
Gigi blogt...Buitenvrouw, binnenvrouwDe katten liggen opgekruld in een stoel, en zijn zich er niet van bewust dat onze dagen samen geteld zijn. Ik benijd ze die onwetendheid. Ik mis ze nu al. De rusteloosheid vreet aan me. Hij knabbelt en knaagt stiekem al veel langer aan mijn gemoedsrust, en excelleert pas echt nu ik de gesommeerde huisuitzetting van mijn lieve Black Twins er als concrete situatie aan kan koppelen. Ogenschijnlijk zeil ik rustig en gelijkmoedig mee op de wind, maar in mij stormt het onophoudelijk. Hoe goed ik ook weet, dat ik het leven alleen maar achteraf kan begrijpen, toch blijf ik opzoek naar methodes om gebeurtenissen, situaties en mensen zo te categoriseren dat er een overzichtelijke routekaart voor de toekomst ontstaat. Ik wil grip, maar vind alleen maar chaos. Mijn laatste project omvat de kernkwaliteiten van Daniel Ofman. Die wil ik gebruiken om niet alleen aantrekkingskracht maar ook potentiële problemen met het andere geslacht vooraf in kaart te brengen, zodat ik mijn gedrag er eventueel op aan kan passen. Een onzalig plan dat gezien mijn onstuimige temperament op voorhand al gedoemd is te mislukken. Maar het schrijven van het essay – een soort gepersonaliseerde en gepsychologiseerde versie van het nog ongelezen The Rules, zo stel ik me voor - leidt me af van dingen die ik niet onder ogen wil zien. Het bijbehorende zelfonderzoek geeft me de noodzakelijke motivatie toch door te gaan met daten. Want vaak verstop ik me stiekem veel liever onder een steen om de breuk met de documentairemaker te betreuren. Hoewel de verstreken weken die verzachten, accentueren ze vooral zijn afwezigheid in mijn leven. Toch ben ik er niet zeker van of ik hem werkelijk mis. Zelfs als ik hem in mijn masturbatiefantasieën ten tonele voer, kan ik de vraag of ik ook in het echt nog zo met hem samen zou willen zijn, niet met een overtuigend ja of nee beantwoorden. Beide antwoorden zijn even verleidelijk. Het pathetisch weeklagen om een verloren minnaar net zo bevredigend als de jacht naar een nieuwe, nog leukere man. Meestal denk ik ook niet zozeer aan hem als persoon, maar reflecteer ik eerder op alles wat hij heeft losgewoeld. Behalve dan die keer dat mijn geliefde woestaantrekkelijke man onverwacht langs kwam, en ik tijdens het meest intense orgasme dat ik ooit beleefde, zomaar in een bulderende huilbui uitbarstte omdat het met de verkeerde man was. Zowel het genot als de pijn hadden een diepte die ik niet herkende, die ik nauwelijks kon herleiden tot iets dat uit mij kwam. Hoewel ik met Woest weleens vaker tranen pleng tijdens een hoogtepunt, was dit van zo’n ander niveau dat het ons in het wezen van onze bijna driejarige verhouding aantastte en hij me daarna niet meer wilde kussen. Hij hield me in zijn armen, streelde me en mompelde lieve woordjes. Ik weet niet of hij me troostte of afscheid nam. Lees verder >> ALE BLOGS
● Buitenvrouw, binnenvrouw |
Gigi twittert...
Verschrikkelijk de slappe lach met een collega aan de telefoon over een werkding. Tranen met tuiten van het schateren, dat belooft nog wat. |
De Vernedering |
|