Giegels

De Vernedering Philip Roth

Tue, 02 Feb 2010 10:06:00 +0100

Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (1 lezers) | 4 sterren (2 lezers) | 3 sterren (1 lezers) | 2 sterren (0 lezers) | 1 ster (2 lezers) | geen ster (4 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.

****
Allereerst krijgt Roth vier sterren voor zijn briljante taalgebruik, dat zowel rijk als actief is en waardoor deze dunne roman (of is het een novelle of zelfs een kort verhaal?) er flink de vaart in houdt zonder in te boeten op omschrijvingen. Terwijl het verhaal vol onverwachte wendingen zit, die een minder goede schrijver zeker uitvoeriger had uitgesponnen, lijkt Roth juist te kiezen voor de kracht van beperking. Dit boek laat zich daardoor niet alleen lezen als een roman maar ook als een filmscenario, waar vast en zeker een succesvolle art house van te maken is.Hoofdpersoon Simon Axler, in de zestig en een van de belangrijkste Amerikaanse toneelacteurs van zijn generatie, is opeens zijn magie, zijn talent en zijn onbevangenheid kwijt. Falstaff, Peer Gynt, oom Vanja – al zijn grote rollen ‘smelten weg tot lucht, tot ijle lucht’. Op het podium is hij het spoor bijster, en dat is hem aan te zien. Hij is zijn vertrouwen in zijn techniek kwijtgeraakt, hij denkt dat iedereen hem uitlacht, hij is niet meer in staat iemand anders te spelen. ‘Er is iets fundamenteels weg.’ Zijn vrouw heeft hem verlaten, zijn publiek heeft hem in de steek gelaten, zijn agent kan hem niet tot een comeback bewegen. Dan krijgt hij een seksuele verhouding met de veel jongere en lesbische dochter van zijn vrienden.
In het boek ook vrij veel aandacht voor de uitwerking van erotische scènes, die hier en daar misschien wat kinky zijn maar niet al te extreem of bizar. Roth is zich niet te buiten gegaan aan een overdaad aan seks, maar past die – hoewel beeldend - functioneel toe. Zijn relatie met Pegeen heeft incestueuze trekjes, en leunt zowel tegen een andere verhaallijn als dat het ondersteunend is voor het thema waarin Roth de mannelijkheid van de hoofdpersoon steeds verder vervrouwelijkt, tot een punt waarop een totale omkering en metamorfose plaats vindt. Het vocabulaire, de verhaallijnen en spanningsbogen in samenspel met mooie, herkenbare en voor een groot publiek begrijpelijk genoteerde filosofische bespiegelingen, maakt De Vernedering een prachtig boek. Het is alleen veel te dun om de leeslust werkelijk te bevredigen.

ISBN10: 9023441524
ISBN13: 9789023441526
Meer informatie en bestellen.

9 Songs

Sun, 31 Jan 2010 14:12:00 +0100

Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (1) | 4 sterren (3) | 3 sterren (2) | 2 sterren (5) | 1 ster (1) | geen ster (1). Klik op een link om ook te stemmen.

***
Regie: Michael Winterbottom

Ik zie het liefst een film met een goed verhaal, en daar voldoet 9 Songs alvast niet aan. Het is een registratie van een liefdesrelatie, en kenmerkt zich door een hoog Big Brother-gehalte: de toeschouwer wordt tot voyeur gemaakt en ziet nietsverhulllende opnames van de intieme en erotische verhouding tussen Matt en Lisa. Afgewisseld met beeld en muziek van de concerten vaan 8 rockbands (9 songs) waar ze samen (of alleen) naar toegaan. Hoewel de seks tussen de twee heel direct en zonder voorbehoud in beeld wordt gebracht, maakt dit de film niet plat. Het is eerder vergelijkbaar met naar de sauna gaan, waar naakt dusdanig wordt genormaliseerd dat er geen ruimte meer is voor seksuele spanning. 9 Songs kwalificeert zich dan ook niet als porno, en werkt eerder vertederend dan opwindend. Het is zeker een interessante film; vooral door het bijzondere concept, en de manier waarop de regisseur erin is geslaagd een abstract en moeilijk over te brengen onderwerp als liefde en erotiek zo expliciet en toch in non-conflictueuze, bijna gezapige alledaagsheid te vatten.

Gezien:
30 januari 2010
DVD
Meer info

Anthrax War

Wed, 25 Nov 2009 12:53:00 +0100

Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (2) | 4 sterren (6) | 3 sterren (4) | 2 sterren (8) | 1 ster (5) | geen ster (1). Klik op een link om ook te stemmen.

***
Regie: Bob Coen

Hoewel de documentaire Anthrax War het niet van zijn beeldende kwaliteit moet hebben, krijgt het vanwege het verhaal toch drie sterren. Onderzoeksjournalist Bob Coen schotelt een complottheorie voor die hoewel niet onwaarschijnlijk, toch wel de nodige feitelijke onderbouwing mist. Dat is Coen nauwelijks kwalijk te nemen, de meeste van de sleutelfiguren in zijn film zijn dood. Hij moet het dus doen met een berg aan indirect bewijs, dat alleen al door de hoeveelheid zijn theorie lijkt te onderbouwen. De langdradige interviews bevatten vooral veel subjectieve informatie. De overdaad aan nietszeggende beelden die plaats (shots van steden en locaties), beweging (shots vanuit vliegtuigen en auto’s) en tijdsversnellingen aangeven in combinatie met interviews op veelal saaie kantoren, maakt deze film nu niet direct een lust voor het oog. De beelden voegen over de hele linie genomen zo weinig toe, dat de vraag zich opdringt waarom Coen heeft gekozen voor een film, en niet voor bijvoorbeeld het medium radio of een boek.

Gezien:
IDFA, 20 november 2009Synopis
De New Yorkse onderzoeksjournalist Bob Coen duikt in de herkomst van de bijna vergeten antraxbrieven uit 2001, die vijf mensen het leven kostten. Hoofdverdachte was Bruce Edwards Ivins, een wetenschapper die werkzaam was bij het laboratorium Biodefensie van het Amerikaanse leger, bij Fort Detrick in Maryland. Na zijn zelfmoord door een overdosis, stelde de FBI dat Ivins de dodelijke brieven in zijn eentje stuurde. Coen twijfelt daaraan en ontdekt op zijn reis door vier continenten steeds verdachtere zaken. De Amerikaanse regering zou in geheime laboratoria proeven doen met bacteriën die voor biologische oorlogsvoering zouden kunnen worden gebruikt. Dit 'state supported programme' zou wereldwijde connecties hebben. Coen legt de link met de (zelf)moord van dr. David Kelly, de Britse microbioloog en defensieambtenaar die als een van 's werelds belangrijkste deskundigen op het gebied van biologische oorlogsvoering werd beschouwd en wapeninspecteur in Irak was. Daarnaast beweert Coen dat er experimenten op mensen zijn toegepast en heeft hij schokkende aanwijzingen voor het bestaan van schadelijke bacteriën die op ras selecteren. Tijdens zijn reis en via allerlei interviews laat hij zien hoe lucratief deze nieuwe geprivatiseerde industrie is. Bob Coen was vijftien jaar lang CNN-correspondent in Afrika en noemt zich nu "een verbanneling uit mainstream media."
(www.idfa.nl

We live in public

Wed, 25 Nov 2009 12:24:00 +0100

Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (5) | 4 sterren (1) | 3 sterren (7) | 2 sterren (3) | 1 ster (4) | geen ster (2). Klik op een link om ook te stemmen.

*****
Regie: Ondi Timoner
Deze documentaire over de onbekende internetvisionair Josh Harris is een prachtige mix van mooi beeldmateriaal, een boeiend verhaal en een pakkende montage. Timoner legt een – voor mij tot dan toe onbekend - stuk geschiedenis rond de opkomst van het internet in Amerika vast en doet dat op erg aansprekende manier. De film zit vol met ondersteunende en goede interviews, en hoewel de documentaire niet schokkend of confronterend is, heeft hij wel impact en zingt ook dagen later nog na. Na het zien van deze documentaire, wens ik me een tijdmachine: wat had ik graag in de negentiger jaren in New York wil zijn en dit allemaal meemaken.

Gezien:
IDFA, 19 november 2009
Synopisis
De onbekende internetmiljonair Josh Harris is altijd gefascineerd geweest door de invloed van nieuwe media op het dagelijks leven. Harris lanceerde zijn Big Brother avant la lettre door in 1999 in New York City een experiment te starten waarbij zo'n honderd kunstenaars in één ruimte elke seconde van de dag via camera's en internet worden gevolgd. Het project 'Quiet, We Live in Public' was volgens Harris een analogie van hoe internet er in werkelijkheid uit zou zien. Slapen, douchen, seks; alles werd gefilmd, bekeken en becommentarieerd binnen de gemeenschap. Na de onvermijdelijke implosie van 'Quiet' liet deze 'Andy Warhol van de cybergeneratie' 32 camera's in de woning van hemzelf en zijn vriendin installeren om internetgebruikers inzicht te geven in hun dagelijkse beslommeringen. Ook dit project stortte in waarna Harris eenzaam en berooid naar Ethiopië vertrok. Filmmaakster Ondi Timoner was een van de bewoners van het Quiet-project en peurde tien jaar lang in Harris' leven. Familiefilmpjes, pikante beelden uit 'Quiet' en archiefmateriaal van excessen van de IT-miljonairs vormen samen met interviews met Harris en betrokkenen een filmische achtbaan. We Live in Public documenteert een experimentele periode van een internetpionier en werpt de vraag op: neemt ons virtuele leven het straks over? (www.idfa.nl)

Buitenvrouw, binnenvrouw

Sun, 22 Nov 2009 18:21:00 +0100

De katten liggen opgekruld in een stoel, en zijn zich er niet van bewust dat onze dagen samen geteld zijn. Ik benijd ze die onwetendheid. Ik mis ze nu al. De rusteloosheid vreet aan me. Hij knabbelt en knaagt stiekem al veel langer aan mijn gemoedsrust, en excelleert pas echt nu ik de gesommeerde huisuitzetting van mijn lieve Black Twins er als concrete situatie aan kan koppelen. Ogenschijnlijk zeil ik rustig en gelijkmoedig mee op de wind, maar in mij stormt het onophoudelijk.

Hoe goed ik ook weet, dat ik het leven alleen maar achteraf kan begrijpen, toch blijf ik opzoek naar methodes om gebeurtenissen, situaties en mensen zo te categoriseren dat er een overzichtelijke routekaart voor de toekomst ontstaat. Ik wil grip, maar vind alleen maar chaos. Mijn laatste project omvat de kernkwaliteiten van Daniel Ofman. Die wil ik gebruiken om niet alleen aantrekkingskracht maar ook potentiële problemen met het andere geslacht vooraf in kaart te brengen, zodat ik mijn gedrag er eventueel op aan kan passen. Een onzalig plan dat gezien mijn onstuimige temperament op voorhand al gedoemd is te mislukken. Maar het schrijven van het essay – een soort gepersonaliseerde en gepsychologiseerde versie van het nog ongelezen The Rules, zo stel ik me voor - leidt me af van dingen die ik niet onder ogen wil zien. Het bijbehorende zelfonderzoek geeft me de noodzakelijke motivatie toch door te gaan met daten. Want vaak verstop ik me stiekem veel liever onder een steen om de breuk met de documentairemaker te betreuren.
Hoewel de verstreken weken die verzachten, accentueren ze vooral zijn afwezigheid in mijn leven. Toch ben ik er niet zeker van of ik hem werkelijk mis. Zelfs als ik hem in mijn masturbatiefantasieën ten tonele voer, kan ik de vraag of ik ook in het echt nog zo met hem samen zou willen zijn, niet met een overtuigend ja of nee beantwoorden. Beide antwoorden zijn even verleidelijk. Het pathetisch weeklagen om een verloren minnaar net zo bevredigend als de jacht naar een nieuwe, nog leukere man. Meestal denk ik ook niet zozeer aan hem als persoon, maar reflecteer ik eerder op alles wat hij heeft losgewoeld.
Behalve dan die keer dat mijn geliefde woestaantrekkelijke man onverwacht langs kwam, en ik tijdens het meest intense orgasme dat ik ooit beleefde, zomaar in een bulderende huilbui uitbarstte omdat het met de verkeerde man was. Zowel het genot als de pijn hadden een diepte die ik niet herkende, die ik nauwelijks kon herleiden tot iets dat uit mij kwam. Hoewel ik met Woest weleens vaker tranen pleng tijdens een hoogtepunt, was dit van zo’n ander niveau dat het ons in het wezen van onze bijna driejarige verhouding aantastte en hij me daarna niet meer wilde kussen. Hij hield me in zijn armen, streelde me en mompelde lieve woordjes. Ik weet niet of hij me troostte of afscheid nam.Tegenover vrienden grap ik dat ik in mijn tweede pubertijd ben terecht gekomen, compleet met alle verwarring, recalcitrantie en gierende hormonen. Mijn nieuw gevonden ontvankelijkheid ten opzichte van mannen stelt me voor allerlei verrassingen – blije maar ook minder plezierige of erg confronterende. Zo vind ik de hoeveelheid elkaar snel opvolgende en kortdurende crushes ronduit choquerend, en wonderlijk grappig tegelijk. Zo’n bevlieging is niet meer dan een projectie van mijn eigen verlangens op een man die ik qua uiterlijke kenmerken aantrekkelijk vind. En geeft eigenlijk alleen maar de mogelijkheid van een affaire of een verliefdheid weer. Na één of twee afspraken of ontmoetingen verdwijnt dat weer, bijna altijd zonder dat er iets anders voor in de plaats komt. Soms spijt me dat. Soms beschaamt het me omdat ik kennelijk zo slecht in staat ben mijn gevoelens te duiden. Maar het zijn vooral de reacties van mannen op mij, die me voor raadselen stellen.
De man die ik vaak in een café tref, en die me tijdens onze gesprekken voortdurend aanraakt, mijn rug, schouders, haren, handen en buik streelt en me in zijn armen vangt, is alleen maar platonisch in me geïnteresseerd. Terwijl ik meende verleid te worden, en door de warme intensiteit van zijn aanrakingen ook zeer bereid was daar helemaal in mee te gaan. Dergelijke inschattingsfouten maak ik voortdurend, en ik vraag me af waarom het op deze leeftijd zoveel moeilijker is dan vroeger om mans intenties correct te beoordelen. Of verbeeld ik me dat alleen maar en was het toen net zo gecompliceerd?
Mijn bedenkingen ten spijt wil ik deze nieuwsgierige openheid naar het andere geslacht toch als een goede en zelfs significante ontwikkeling zien. Mijn remmingen verdwijnen als sneeuw voor de zon, en ook mijn angst voor afwijzing neemt in een dramatisch tempo af. Ik ben aan leren – en het gekke is dat ik niet weet of ik het voor het eerst doe of op herhalingscursus ben – hoe ik moet flirten én versieren. De woorden verliefdheid en liefde heb ik daarbij maar uit mijn woordenboek geschrapt. Zelfs als ik die weer eens voel, wil ik ze niet meer uiten. Mijn manier van houden van is onder de huidige tijdsgeest uit de mode geraakt, en als te tijdrovend, te belastend en vrijheidsbeperkend in de taboesfeer beland. Misschien ontmoet ik ooit nog eens een man die wel met de zielsliefde uit de voeten kan, maar tot die tijd houd ik mijn kaken stijf op elkaar. Tegenwoordig wissel ik dan ook geen mooie, lange brieven met diepe gedachten meer met minnaars uit, maar communiceer nog bijna uitsluitend in erotische fantasieën, ondersteund met pornofilmpjes die ik van een gratis website van het internet pluk. Mijn reputatie wint daar enorm bij: van lastig en gecompliceerd ben ik bevorderd tot spannend, opwindend en zelfs mysterieus. Helemaal senang voel ik me daar nog niet bij, maar het begint te komen nu ik merk dat ik daardoor wél mijn eigen verlangens in kan lossen. Het doel moet ook hier het middel dan maar heiligen.
Het begint tot me door te dringen dat ik mijn innerlijke leven niet ten kostte van alles hoef te delen, en dat zingeving niet daarin ligt. Zeker niet met minnaars zonder meer waarmee ik niet te veel wil delen, niet te verbonden wil zijn. Voor hen wil ik een buitenvrouw zijn. Met hen wil ik een plezierige, lustvolle en opwindende tijd beleven, terwijl ik wacht op de man die genoeg in huis heeft om een binnenvrouw van mij te maken.

Ik haal je op, ik neem je meeNiccolò Ammaniti

Thu, 12 Nov 2009 08:54:00 +0100

Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (3 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (0 lezers) | 2 sterren (3 lezers) | 1 ster (0 lezers) | geen ster (7 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.

Geen ster
Ik haal je op, ik neem je mee heb ik op aanraden van verschillende vrienden gekocht, en ik begrijp nog steeds niet wat zij er zo goed aan vinden. Het leest inderdaad vlot weg, maar het plot is erg mager, de karakters zijn nauwelijks uitgediept en de verhaallijnen erg gezocht en aan elkaar geknoopt. Geen boek dus dat ik zelf aanbeveel of cadeau ga geven.NBD|Biblion recensie
Van Niccolo Ammaniti, bekend van de verfilmde bestseller "Ik ben niet bang", verscheen verder "Het laatste oudejaar van de mensheid", een bundel fantastievolle en verrassende verhalen. Deze roman is een lijvig vlechtwerk van tumultueuze levensgeschiedenissen die op een John-Irvingachtige wijze ("Garp") samenhangen en elkaar fataal beinvloeden. Het verhaal is spannend, spannend geschreven (vol cliff-hangers) en spannend van inhoud: vol passie, dood, geweld en verrassingen van allerlei aard. Hoewel niet zonder humor geepresenteerd, is alles wat er gebeurt van een noodlottige onaangenaamheid, en toch kan de lezer het boek niet wegleggen. De kater komt pas na afloop: personages blijken uiteindelijk toch meer karikaturen dan karakters te zijn. Prikkelende formuleringen ontbreken; psychologische diepgang is er nauwelijks. Het Nederlands van de vertaling soms ronduit slordig. Maar meeslepend was het wel. Tot het eind. Op het omslag zeer enthousiaste quotes van Saskia Noort en Kluun. Kleine druk.

Biografie
Niccolò Ammaniti (1966) is de auteur van de bestsellers Ik haal je op, ik neem je mee, Zo God het wil, dat bekroond werd met de prestigieuze Premio Strega, en Ik ben niet bang, dat bekroond werd met de Premio Viareggio-Repaci, in meer dan vijfendertig talen is verschenen en waarvan de verfilming met een Oscar werd bekroond. Begin 2010 verschijnt zijn langverwachte nieuwe roman, RSVP.

Het museum van de onschuld Orhan Pamuk

Tue, 10 Nov 2009 10:41:00 +0100

Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (5 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (1 lezers) | 2 sterren (2 lezers) | 1 ster (6 lezers) | geen ster (0 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.

***
Hoewel dit boek veelbelovend begint, vertraagt het tempo na circa 300 pagina's enorm en dit blijft zo tot het einde. Het taalgebruik is prachtig, het verhaal biedt veel achtergrondinformatie over Istanbul , het leven daar in de jaren '70 en over de Turkse filmindustrie. Het concept van het boek is heel bijzonder, de lezer wordt door het verhaal geleid aan de hand van voorwerpen maar toch kan dit niet voorkomen dat ergens over de helft van het boek de verveling toeslaat en het een opgave begint te worden het uit te lezen. Drie sterren voor het concept en de stijl.

ISBN10: 9029571446
ISBN13: 9789029571449NBD|Biblion recensie
In zijn eerste roman na de Nobelprijs gaat Pamuk (1952) terug naar de jaren '70, en naar zijn milieu van herkomst, de betere standen in Istanbul. De verloving van zijn hoofdpersoon met een meisje dat in Parijs gestudeerd heeft, belooft een modelleven. Helaas wordt hij tegelijk verliefd op een zeer willig, jong winkelmeisje. Een ware mannendroom, maar de geliefde voelt zich beledigd door zijn huwelijk en ook zijn echtgenote - ook beledigd: met een winkelmeisje nog wel! - stapt op. Tot dan is het een breed uitgesponnen, nogal zoetelijk liefdesverhaal, met als leidmotief de tegenstelling traditioneel (beschaafd) en modern (vrij). Daarna moet de obsessie het met herinneringen doen. Pamuks vondst is om die te materialiseren: de man bewaart alle dingen die de geliefde heeft aangeraakt, en verzamelt overal ter wereld dingen die erop lijken. Pamuk zal in het echt zo'n museum openen. De roman had een geannoteerde catalogus kunnen zijn en is nu te dik voor zo'n eenvoudig idee. Gebonden; kleine druk. (NBD|Biblion recensie, J.F. Vogelaar)

Denkgolven

Wed, 07 Oct 2009 14:54:00 +0100

Mijn gedachten stuiteren telkens terug, ketsen af tegen mijn hersenpan. Pas de afgelopen dagen begint de volle omvang door te dringen van wat de documentairemaker onbedoeld heeft losgemaakt. Een belangrijk fundament van mijn levensovertuiging rondom SM en hoe ik daar zelf in sta, ligt aan gruzelementen en veel, zo niet bijna alles komt daardoor in een heel ander licht te staan. Ik bijt er mijn gemoedsrust op stuk, en zelfs in mijn dromen ben ik er zo mee bezig, dat ik voortdurend wakker schrik van mijn denkgolven.

Ik visualiseer mijn hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit als twee golvende hoofdlijnen, de ratio en het voelen, met een aantal daarvan afgeleide lijnen, die ermee verweven zijn. Een belangrijke lijn is mijn pragmatisme: ik ben altijd en overal bezig met anticiperen op mogelijke problemen en oplossingen. Als ik mijn jas aantrek om op de fiets boodschappen te gaan halen, dan bedenk niet alleen dat ik mijn fietssleutel moet pakken, en waar die ligt maar ook op welke mogelijke andere plekken die kan liggen, waar de reservesleutels zijn, hoe en in welke volgorde ik zal handelen, mocht de fiets gestolen zijn, of ik geld heb om direct een nieuwe te kopen, van wie ik eventueel een fiets kan lenen, wat het telefoonnummer van de taxi is als ik besluit te ga lopen en te veel heb om te kunnen dragen, en wie er een auto heeft en op dit tijdstip van de dag vrij heeft om me eventueel te halen. Zo’n reeks komt in fracties van seconden tot stand, en ik filter ze onmiddellijk weg. Bij mij tokkelen dergelijke oplossingen voor iedere mogelijke situatie waarop ik maar kan anticiperen voortdurend als achtergrondmuziek bij mijn ‘echte’ denken, bij dat wat op de voorgrond gebeurd.
Daar zit een gekke vermenging van ratio en voelen, en een lijn die deze twee voortdurend combineert en analyseert. Alsof ik iedere minuut van de dag een privépsycholoog aan het raadplegen ben. Een belangrijke functie van deze lijn is ook, dat die ervoor zorgt dat ik op mijn schreden terug kan keren, en mijn denkstappen kan herleiden. Dat is cruciaal in mijn communicatie met anderen, ik spurt zelf vaak van punt A naar Z. Ik heb de tussenliggende ankerplaatsen meestal niet nodig, behalve om anderen duidelijk te maken hoe ik aan mijn conclusie kom – willen ze me niet voor gek verslijten. Vaak laat ik de eindgedachte maar liggen, en trek mijn redenering door tot bijvoorbeeld punt C of H, en zelfs dat levert nogal eens onbegrip en conflict op.De analist heeft ook een tegenpool, de advocaat die alles in twijfel trekt tot het tegendeel afdoende is bewezen, en dat het liefst aan de hand van de praktijk onderzoekt. Die twee lopen zelden intern te kibbelen, nee, het is een goed op elkaar ingespeeld team. De advocaat pakt simpelweg iedere theorie op die de psycholoog aandraagt en die hij niet kan illustreren met praktijkervaring, en gaat op zoek naar mogelijkheden dat wel te verwezenlijken. Liefst onderbouwt hij het met een zo breed mogelijke bewijslast uit verschillende, maar aan elkaar verwante situaties en gebeurtenissen. Dat alles is gelijktijdig op een soort van automatische piloot aan de gang, terwijl ik werk en daarin een hyperfocus bereik waardoor ik, ongehinderd door het drukke dataverkeer in mijn kop, ongestoord, snel en productief kan werken – en vaak dankbaar in tap op die andere informatiestromen voor bruikbare stukjes kennis. Daarover loopt dan nog de sociale lijn, die zorgt dat al deze processen grotendeels voor de buitenwereld verborgen blijven, en maakt dat ik gewoon kan blijven doorkeuvelen over van alles en nog wat met iedereen die zich daarvoor meldt.
Zeker in de jaren dat ik geen idee had, dat wat zich in mijn hoofd afspeelt nogal afwijkend is, en dat de meeste mensen niet zo’n meerbaanssnelweg in hun hersenen hebben, liep het verkeer daarboven regelmatig vast. Ik raakte vaak gefrustreerd doordat ik anderen niet duidelijk kon maken wat ik bedoelde, en soms tot een aantal keren per dag in conflicten en ruzies verzeilde zonder dat ik begreep wat ik verkeerd had gedaan. In die tijd stuiterden mijn gedachten ook vaak terug, waardoor ik me behalve bekaf ook steeds dommer begon te voelen. Dom vind ik mezelf allang niet meer, maar deze patstelling in mijn denken begint wel zijn tol te eisen.
Ik vind geen antwoorden, stuit alleen maar op meer vragen. Mijn pragmatisme probeert oplossingen te bedenken maar de te anticiperen problemen zijn te schimmig en te ongrijpbaar. Ik zit vastgeketend in de theorie, en ken alleen maar slechte praktijkvoorbeelden van anderen. Mijn ratio gilt keihard nee, mijn gevoel overstemt dat met een luidkeels ja. De psycholoog die anders altijd wel een afdoende denkstopper aan weet te dragen, wordt voortdurend aan de kant geschopt door de duivelse advocaat. Die wil koste wat het kost zijn bewijzen, en daalt bij gebrek aan werkelijke gebeurtenissen af naar de krochten van mijn diepdonkerste fantasieën, om met de meest bizarre beelden terug te komen. Het ratio pleit voor strikte censuur, het gevoel wil het allemaal - en wel nu direct. In mijn hoofd hangt een al dagen voortdurende zware mist, waar ik me op de tast doorheen worstel, en die ik soms bijna letterlijk aan mijn vingertoppen voel kleven. Ik ben machteloos. Hulpeloos. Ik kan geen kant meer op. Ik weet het niet meer. Ik weet het echt niet meer. Ik heb geen plan. Geen idee. Geen oplossing. Hoe meer ik probeer deze chaotische kluwen gedachten te ontrafelen, hoe meer ik er in verstrikt raak. Ik zit gevangen in mentale bondage, en die dreigt me langzaam te verstikken.

To Submit or Not To Submit?

Mon, 05 Oct 2009 15:19:00 +0100

In mijn archief vond ik een stel nogal expliciete columns van bijna 10 jaar geleden met Shakespeariaanse titels terug, die ik indertijd voor De Kerfstok, het huisorgaan van de VSSM schreef en waarvan ik een blauwe maandag hoofdredacteur was. We hadden grootse plannen met dat bokkenblaadje, maar werden zo door het bestuur op de vingers gekeken, dat ik er al gauw de brui aan gaf. Niet veel later begon ook het uitgaan in de scene me te vervelen, en trok ik me terug uit deze wonderlijke subcultuur. Nu onderzoek ik de mogelijkheden tot een rentree, en verklaar mezelf daarbij regelmatig voor gek.

Het is duidelijk dat ik behoefte heb aan andere en nieuwe uitdagingen. Op zichzelf niet zo vreemd nu ik al een jaartje of wat mijn leven en werk op orde heb, en alles zoetjes en plezierig voortkabbelt. Soms gaan er zelfs maanden voorbij zonder dat ik een persoonlijke tekst schrijf; voor mij dé indicatie dat ik op het gebied van mijn psychische ontwikkeling tot stilstand ben gekomen. Ik kom nog maar weinig situaties tegen die me uit het veld slaan. En als dat al gebeurt, dan weet ik eigenlijk precies hoe ik daar het beste mee om kan gaan. Soms traineer ik dat met opzet, kies een andere invalshoek en kijk of de ander daar volgens mijn voorspellingen op reageert, of misschien toch iets onverwachts doet. Dat is niet meer dan een onschuldig spelletje advocaat van de duivel waarin ik het tegen mezelf opneem, en dat me even amuseert maar waar ik verder weinig nieuws of zinvols uitput. Neem nou het feit dat ik binnen anderhalve week de stukgelopen affaire met de documentairemaker al heb verwerkt, en alleen nog wat zit te morren en miepen omdat het een gemiste kans op een echte D/s-relatie is.
Ik kan het niet uitstaan, dat hij daar niet voor wil gaan, en de potentie van ons zonder pardon in de vuilnisbak heeft gekieperd. Juist omdat die mentale machtsverhouding tussen ons volkomen natuurlijk en als vanzelfsprekend bestaat, en we daar alle twee intens op reageren. Dat is iets wat je nooit met iemand af kunt spreken, en zeer sporadisch zo maar tegenkomt. Af en toe heb ik zin om naar zijn huis te fietsen en hem er aan zijn haren bij te slepen. Tegelijkertijd moet ik me bij hem aansluiten; dit was ook niet wat ik in gedachten had toen we elkaar tegenkwamen. Tot dan wist ik zeker dat ik geen enkel verlangen meer naar een dergelijke, vergaande relatie had, en was er bovendien van overtuigd dat zo’n gecultiveerde machtsverhouding zowel onleefbaar als ongezond is. Idioot genoeg twijfel ik er nu geen seconde aan, dat het met hem wel degelijk heel leefbaar zou zijn. Of het gezond is, blijft de vraag die alleen maar achteraf te beantwoorden is, en waarbij het antwoord ook nog eens uiterst subjectief zal zijn. Maar op persoonlijke titel zeg ik ja, voor mij zou dat – hoewel beslist moeilijk – wel gezond zijn.Omdat het omstandigheden zijn waarop ik niet kan anticiperen, waarop ik niet al vooraf pasklare oplossingen voor een veelvoud aan variaties paraat heb, en waarbinnen ik mijn eigen reacties niet kan voorspellen. Kortom, het zijn telkens veranderende en nieuwe omstandigheden waarin ik weinig tot niets heb aan de levenservaring en –wijsheid die ik heb opgedaan, of aan de voordelen die mijn hoogbegaafdheid me bieden, en waarop ik zo goed heb leren navigeren. De grenzeloosheid daarvan, de onbeperkte mogelijkheden tot ontdekken, ervaren en leren - en daar weer over kunnen schrijven – op een manier waarvoor ik geen enkel alternatief kan bedenken, dat is wat me zo gigantisch aantrekt. Er is geen sprake van dat ik dan nog op mijn lauweren kan rusten, en dat lijkt me heerlijk. Ik mis de hoge toppen, mis het om met sprongen vooruit te gaan, mis het om mezelf en mijn eigen gedrag te analyseren en echte verander- en aanpassingsdoelen te hebben. Ik heb het idee dat ik al tijden in de marge aan het rommelen ben, alleen nog de details wat aan het oppoetsen ben. Soms veroorzaak ik zelf maar wat roering, zoek ik het conflict om even het idee te hebben dat ik mijn tanden weer ergens in kan zetten.
Griebels, af en toe vervloek ik de documentairemaker omdat hij me zo’n wijds en veelbelovend uitzicht heeft laten zien, maar daarna snel de luiken weer voor de ramen deed en me het bos in stuurde met niet meer dan een misschien later-kaart. En mezelf, omdat ik een cruciale beoordelingsfout heb gemaakt. Er was iets in zijn foto’s dat ik herkende, een gevoel dat later tijdens onze afspraakjes alleen maar sterker werd. Achteraf bezien, begrijp ik niet meer dat ik het als een ontmoeting met een zielseigene en dus als liefde met een hoofdletter heb gekwalificeerd. Daarvoor misten we van meet af aan het lijntje waarmee je feilloos op elkaars stemmingen en gedachten in tapt. Ik had juist geen idee van wat hij dacht of voelde, vond hem vooral ondoorgrondelijk en moeilijk te plaatsen – en het navenant lastig om mezelf tot hem te verhouden. Alleen al door de mate waarop ik me bewust werd van mezelf - en me in zijn gezelschap vaak onverwacht en onkarakteristiek onzeker voelde - had me moeten alarmeren dat er hier iets heel anders aan de hand was.
Aan de andere kant, hoe had ik het wel goed in kunnen schatten? Het is een decennium geleden dat een man me op die manier wist te raken, en dat heb ik uiteindelijk afgedaan als de bijkomende symptomen van een grote maar erg naïeve verliefdheid. Een toevalstreffer, die nooit meer geëvenaard kon worden omdat ik mijn onschuld toen nu eenmaal vergoed kwijtgeraakt ben. Niets, nee echt helemaal niets, heeft me hierop voorbereid.
Hoe het nu verder moet, weet ik niet zo goed. Ik kan er moeilijk omheen dat ik dit – althans met hem - echt wilde en aandurfde. Maar ik kan er ook niet om heen dat een D/s zoals mij die voor ogen staat, niet voor het oprapen ligt, en dat het zomaar weer tien jaar kan duren voor ik weer eens iemand tegenkom die dat in mij los maakt, zo dat al überhaupt nog eens gebeurt. In aanklungelen met andere SM’ers die dat niet bij me oproepen, heb ik geen trek – dan houd ik het liever speels en puur op erotiek gericht. Ondertussen kom ik zowel op het internet als in het echt de ene na de andere boeiende man tegen, en wordt – mijn weerstand ten spijt - ook de roep van de scene steeds verlokkender. Misschien moet ik alles maar loslaten, zowel het concept van meervoudige vrije, blije maar langdurige relaties, als SM en D/s, en gewoon een tijdje gaan vlinderen en experimenteren. Het licht en luchtig houden, en alle eerder bedachte, in mijn leven passende structuren helemaal laten schieten. Gewoon, doelloos, zorgeloos vrij en blij zijn. Ja! Ja, let’s play the dating game.

2666 Roberto Bolano

Sun, 04 Oct 2009 10:59:00 +0100

Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (1 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (7 lezers) | 2 sterren (0 lezers) | 1 ster (1 lezers) | geen ster (2 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.

*****
Zonder twijfel een van de beste boeken die ik totdusver gelezen heb. Prachtige zinnen die soms meer dan een pagina lang zijn en een enorm rijk vocabulaire. Het verhaal is opgedeeld in vijf verschillende onderdelen die niet, en toch ook weer wel, heel ingenieus samen komen en die zich ieder kenmerken door een andere stijl en verteltrant. Vijf sterren dus.

Synopis
Vier literatuurfanaten, drie mannen en een vrouw, worden verbonden door hun gemeenschappelijk fascinatie voor het werk van Benno von Archimboldi, een mysterieuze Duitse schrijver. Ze maken een absurde bedevaart naar Santa Teresa, aan de grens van Mexico met de Verenigde Staten, waar Archimboldi zou zijn gezien. Eenmaal in Santa Teresa komen ze erachter dat de stad sinds jaren het decor vormt van een reeks afschuwelijke misdrijven. Op de vuilstortplaatsen van de stad worden met grote regelmaat levenloze lichamen van vrouwen aangetroffen. Allemaal vertonen ze sporen van meedogenloze verkrachting en marteling.NBD|Biblion recensie
Vernieuwende roman in vijf afdelingen met als fysiek middelpunt de stad Santa Teresa in Noord-Mexico bij de Amerikaanse grens. We volgen experts in het werk van de obscure schrijver Archimboldi naar deze plaats (de schrijver zou zich daar ophouden), maken kennis met een universitair docent en zijn dochter Rosa en met een journalist die naar Santa Teresa toekomt en Rosa het leven redt. In het volgende deel staat het onderzoek naar de honderden vrouwenmoorden die in die regio plaats vonden centraal; en in het laatste deel, dat in Duitsland speelt, komen we veel te weten over Archimboldi. De Chileen Bolano (1953-2004) is de Spaanstalige schrijver van zijn generatie. Eerder schreef hij o.a. de bekroonde roman 'De wilde detectives' (ook verschenen als 'De woeste zoekers'). Dit postuum verschenen magnum opus (1056 pagina's) laat je niet los: mooie, ontroerende, spannende en erotische passages wisselen elkaar af. Bolanos pakkende schrijfstijl doet aan Borges of Cortazar denken. Kortom; een ideaal boek voor lange zomeravonden. Met noot van erfgenamen, nawoord en verklarende woorden- en namenlijst. A. Glastra-van Loon en A. van der Wal hebben met deze soepele vertaling een grote prestatie geleverd. Kleine druk.
(NBD|Biblion recensie, Drs. Michael A. Vissers M.Ed.)

I love impulses

Thu, 01 Oct 2009 23:10:00 +0100

Door wie ben ik eigenlijk gaan geloven, dat mijn impulsiviteit een onwenselijke karaktereigenschap is? En waarom heb ik mezelf daar eigenlijk niet eerder vragen over gesteld? Hoezo laat ik me aanleunen, dat ik iets verkeerd doe als ik spontaan de telefoon pak of een sms’je stuur om iemand ergens voor uit te nodigen? Wat maakt het uit of ik dat eens of vijf keer per dag, eens per week of eens per maand doe?

Vandaag nog heb ik een relatief onbekende uitgenodigd om morgen te komen logeren. We hebben de afgelopen maanden nu en dan drankjes voor elkaar gekocht en een praatje gemaakt. Ik word altijd blij als ik hem binnen zie komen. Hij woont aan de andere kant van het land, en ik zie er helemaal geen kwaad in om iemand die ik graag zie, spontaan uit te nodigen om te blijven crashen zodat hij ook gezellig een drankje kan drinken. Zoiets schijnt absoluut not done te zijn. Van dergelijke regels snap ik niets. En na mijn meest recente ervaringen met de documentairemaker gaat het roer helemaal om. Ik ben spontaan, hartstikke impulsief, openhartig en enorm communicatief: So take it or leave it.
Weg met die alles-moet-op-de-weegschaalcultuur. En weg met sikkeneurige, pietluttige mannen in mijn leven. Ik wil vrolijke, blije, intelligente, vriendelijke en sociale levensgenieters rond me. Zoals Woest, zoals beste vriend, zoals mijn gekke, dode Mars. Waarom duikel ik toch met enige regelmaat mannen op, die me op mijn gedrag aanspreken en me willen veranderen, vervormen tot hun benepen ideaalplaatje? En daarbij van alles uit de kast trekken om me te overtuigen dat ik, en niet zij een probleem hebben. Hoe langer ik er over nadenk, des te absurder komt het me voor dat ik me laat ringeloren door liefdes die niet overweg kunnen met wie ik ben.Voor het eerst sinds de dood van Mars, heb ik het gevoel dat ik weer midden in het leven sta. Misschien ben ik nog steeds een beetje bang om grote verliezen te lijden, maar dat weerhoudt me er niet meer van om zonder aarzelen in het diepe te springen. Ik mag fouten maken van mezelf, en ik vertrouw genoeg op mijn eigen kracht om te weten dat ik alles aan kan. Ik ben meer dan capabel om mezelf uit de diepste putten te trekken, en heb zoveel over verdriet en rouw geleerd dat ik daarbij ook nog kan lachen en grapjes maken. Woest vindt me een verrukkelijk, gek, vol en rond wijf, en ik vind dat hij gelijk heeft. En dat ga ik bewijzen ook.
Ik ga weer feesten organiseren. Weer etentjes geven. Nog veel vaker mensen spontaan uitnodigen. Veel meer uit. Veel meer reizen. Ik wil weer hand in hand over straat huppelen en bovenop tafels dansen. Ik neem zeker drie, nee misschien wel vier of vijf vaste minnaars. Ik ga de scene weer helemaal opnieuw ontdekken, en nog veel meer experimenteren en ontdekken. Ik heb me nog nooit zo open, zo vrij en vol zelfvertrouwen gevoeld als de laatste maanden. Iedere dag sta ik verwachtingsvol op, benieuwd wat de dag me brengt. Ik heb een heerlijk, rijk bestaan, vol met leuke, lieve en boeiende mensen, en met werk waar ik dol op ben en dat me zelden te veel is. Alles in mij tintelt en bruist van levenslust en liefde. Ik ben ik, en dat is niet te veel maar helemaal goed.

De goudkist van Evereverland

Sun, 27 Sep 2009 21:38:00 +0100

Gelukkig is er nog steeds geen medicijn tegen de bijwerkingen van het leven. (Loesje, Loesjekalender, 27 september 2009)

Weblog door Gigi Schuiten

„Alsof je een kist goud vindt, maar doorloopt omdat je nu eenmaal niet op zoek was naar een lekker appeltje voor de dorst”, verbaast de bevriende toneelschrijver zich aan de telefoon wanneer ik hem vertel dat de documentairemaker een streep onder onze prille affaire heeft gezet. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik de redenen die hij daarvoor heeft aangegeven, wel goed vertaal en prioriteer. Hij twijfelt of dit tussen ons is wat hij wil, en als het dat is of hij het nu wel wil. Het is in ieder geval helemaal niet waarnaar hij op zoek was, toen hij mij aanschreef op een datingsite. Bovendien is hij tot de slotsom gekomen dat het belang dat ieder van ons eraan hecht, te sterk verschilt.

In zijn laatste e-mail houdt hij de deur open. Wat ook gewoon een zoethoudertje kan zijn, een doekje voor het bloeden, zoals beste vriend opperde en die me waarschuwde me vooral niet hoopvol aan dergelijke - hoe lief en gemeend misschien ook - toch wel loze praat vast te klampen. Dat ben ik inderdaad niet van plan. Gesterkt door het gevleugelde motto “het is wat het is” van The Lunatics, mijn nieuw gevonden theaterfamilie, heb ik besloten alleen uit te gaan van de feiten, van wat ik echt zeker weet, en van wat hij letterlijk heeft geschreven.
We willen hetzelfde. Daar ben ik van overtuigd. We zijn beide opzoek naar een vreugdevol versmelten, een diepe en liefdevolle, spiritueel-erotisch band waarin we ons zo verbinden dat daaruit volkomen vrijheid ontstaat. Maar de manier hoe we dat denken te bereiken, verschilt enorm. Hij ziet die vrijheid als een uitgangspunt, een basisvoorwaarde waaraan het contact vanaf de eerste dag had moeten voldoen. Terwijl het voor mij zonneklaar is, dat die vrijheid alleen vanuit een verbintenis kan ontstaan. Dat een dergelijke vormeloosheid waar tijd en plaats geen invloed meer op uitoefenen, alleen bereikt wordt door je samen vrij te vechten uit de oorspronkelijke vorm die het kennismakingsproces (en vooral de noodzaak elkaar te leren vertrouwen) nu eenmaal oplegt. Vrijheid is geen op zichzelf staand fenomeen, maar een zijnsstaat die op iets of iemand veroverd moet worden.Ik heb al een aantal jaren zo’n relatie met mijn woestaantrekkelijke minnaar. Wij wisten ook waar we naar toe wilden in ons samenzijn, maar begrepen gelukkig wel alle twee dat daarvoor eerst een fundament moest worden gelegd, waar ook het nodige puinruimen aan te pas zou komen. Ik heb het in het begin vaak moeilijk gehad met de non-conformistische denkwijze van Woest, die ik soms nauwelijks kon volgen en me af en toe tot wanhoop dreef. Hij had op zijn beurt het nodige te stellen met mijn pen en “mooie woorden”, zoals hij mijn overpeinzingen in brieven en gepubliceerde zielsbiechten noemt, en die de neiging hebben de dingen veel groter en grootser maken dan waarvan de dagelijkse praktijk van mijn leven getuigt. Woest en ik hebben de nodige robbertjes uitgeknokt. Maar zonder er echt een moment voor aan te kunnen geven, zijn we na verloop van tijd wel op de plek aangekomen die ons voor ogen stond. Ik noem het ons Neverneverland, al zou Evereverland misschien een betere term zijn. We delen een liefde, waarover geen enkele twijfel meer bestaat, die we ieder tot het eind van ons leven zullen koesteren en waarin we volkomen vrij en claimloos tegenover elkaar staan. Of we elkaar iedere week of eens per jaar ontmoeten, maakt allang niet meer uit.
De tussenliggende tijd verdwijnt simpelweg, als hij zijn sleutel in het slot steekt en ik wat later zijn grote stappen op de trap en de overloop hoor. Hij slaakt altijd hetzelfde, intens vergenoegde en tevreden lachkreetje als hij binnenstapt en me aankijkt, zijn tas neerzet en in bijna dezelfde beweging zijn laarzen en sokken uittrekt. We zijn zo thuis bij elkaar geraakt, dat gesprekken van toen en nu in elkaar over vloeien, er geen begin of einde meer aan ons samenzijn of vrijpartijen zit. We wonen in een geeloranje bubbel van licht, warmte, liefde en blijdschap, en al vanaf het ogenblik dat ik voor het eerst foto’s van de documentairemaker zag, weet ik zeker dat hij en ik ook zo’n liefde kunnen delen.
Ik begrijp niet waarom hij het zo snel opgeeft. Hoe kun je na een date of zes, zeven, een paar vrijpartijen en een stapeltje e-mails al beoordelen of iets wel of geen kans van slagen heeft? Het valt me een beetje van hem tegen, ook omdat we het zo gloeiend eens waren dat er in onze huidige moderne maatschappij veel te gemakkelijk langs potentiële partners wordt gezapt. We staan vrijwel hetzelfde in het leven, al is de oorsprong daarvan misschien een andere. Twee freelancers, twee creatievelingen, twee intelligente en bevlogen mensen die fijn kunnen bomen, lachen en vrijen. Het is gek hoe we tot dusver ieder misverstand in alle redelijkheid en met de nodige humor hebben kunnen bespreken en aan elkaar uitleggen, en hoe hij evengoed aan diezelfde misverstanden niet alleen een negatieve sfeertoon koppelt maar ze ook bundelt tot ze een onoverkomelijke hindernis vormen. Ikzelf moet echt in mijn geheugen graven om ze op te diepen, en het enige gevoel dat ik eraan over heb gehouden is een stukje onzekerheid over hoe ik het beste op hem kan reageren. Maar wat ik voor hem voel, en hoe bijzonder, mooi, boeiend en interessant ik hem vind, is de overheersende emotiekleur. De dingen in zijn gedrag die ik (nog?) lastig, moeilijk of vervelend vind, zijn daaraan ondergeschikt – en in mijn ogen ook simpelweg niet groot of storend genoeg om daaruit de conclusie te trekken dat we geen toekomst hebben. Voor mij is hij eerder één van de zeldzame mannen die heel erg bij mij past, en met wie ik op allerlei vlakken ongekende diepten kan ontdekken en met wie ik voortdurend grenzen kan blijven verleggen.
De laatste avond dat hij hier was, zat ik naar hem te kijken en te luisteren, geïntrigeerd hoe zijn gezicht er telkens anders uitzag, hoe hij van heel bekend en vertrouwd weer in een vreemde transformeerde, dan weer in iemand die ik ken en liefheb. Terwijl ik tussen ons een afstand bespeurde, wist ik ineens ook dat ik bij hem helemaal thuis kan zijn. Dat hij alleen maar een gebaar met zijn hand hoefde te maken, en ik daar, ter plekke, al mijn verdedigingsschilden zou laten vallen en me zonder voorbehoud aan hem zou overgeven - kome wat er van komen zou. Het moment herinnerde me heel erg aan een ervaring die ik met Ice Tease had, ruim tien jaar geleden, en waarin dezelfde verlegenheid, dezelfde schroom en eenzelfde soort liefde de kop opstaken.

„Zachtjes mijmer ik weg. Kijk naar zijn in leer gehulde benen onder het bureau. Zijn blote voeten. En voel een allesoverheersend verlangen om daar te liggen. Aan zijn voeten. Wat in mijn hart gebeurt, wil mijn lichaam vertalen. Maar mijn hoofd protesteert. Een tijdje gaat voorbij. Voorzichtig ga ik liggen, op de vloer naast hem. Niet aan zijn voeten. Mijn stem probeert het lichter te maken. Zegt quasi gekscherend “maak je me wakker als ik in slaap val”. Eigenlijk wil ik zeggen; “mag ik asjeblief aan je voeten komen liggen?” In mijn hoofd heb ik het gezegd. Het moet want hij heeft het gehoord. Hij schuift zijn stoel langzaam naar achteren en ik zie de ruimte om onder het bureau te kruipen ontstaan. “Ik haal even een kussen voor je”, zegt hij. Als hij terugkomt, ben ik onder het bureau gaan liggen. Zielstevreden en met een ongekende rust in mijn lijf. Ik voel zijn ontroering meer dan ik het zie. Zijn zachte woorden zijn echt. Zoals hij echt is. Hij begint weer te typen. Mijn ogen sluiten als vanzelf. Niet slapend, niet wakend, alleen maar vol van hem. In mijn hoofd begint een koor te zingen. Niet overheersend, ergens op de achtergrond. Warm, vol, lijkt het alsof ik een heiligdom ben binnengetreden. Een ode aan hem. Een ode aan een prachtig mens. Een ode van vier woordjes....ik heb je lief.” (Tussen kettingen en overgave, 4 april 1999).

Het is pijnlijk te bedenken, dat terwijl ik die innerlijke strijd voerde, duizend-en-één manieren de revue liet passeren om die eerste, voor mij ineens erg grote, stap te zetten, en er telkens voor terugschrok, de documentairemaker misschien bedacht dat ik het toch niet voor hem was. Het zijn zinloze gedachten bovendien.
Hij heeft een besluit genomen, en noch het lange, goede gesprek dat we na aanleiding van zijn laatste e-mail voerden, noch mijn brief daarna heeft hem daarop doen terugkomen. Of het nu is omdat ik eigenlijk veel te vol, rond en dik ben om aan zijn ideaalplaatje van een vrouw te beantwoorden, of het nou is omdat hij me wel interessant en aantrekkelijk maar vooral vermoeiend, lastig en ingewikkeld vindt, of dat hij de potentie van ons niet in zijn agenda en leven vindt passen, of een combinatie van al die dingen, doet er eigenlijk niet toe. Ik kan hem niet dwingen op mijn manier te kijken naar wat wij delen, hem niet dwingen zich te verheugen in de veelheid van wat er allemaal wel tussen ons is en klopt, in plaats van zich te concentreren op wat er (nog) ontbreekt en wat nog niet soepel verloopt.
“Het is wat het is”, zingt het al dagen als een mantra door mijn hoofd, terwijl het verdriet steeds langzamer ademt, en samen met deze liefde afdaalt naar een rustige sluimerplek om te transformeren. Ik heb mijn kracht al weer hervonden, en ben voorzichtig vrede aan het sluiten met het zo vertrouwde niks en nooit meer. Er rest me niets. Niets dan hem loslaten, en verder gaan.

Strompelen en struikelen

Wed, 23 Sep 2009 13:24:00 +0100

Weblog door Gigi Schuiten

Een relatie, hoe vrij en blij ook, levert toch vooral gedoe op. Het blijft houtje touwtje-trekken tussen twee mensen, die ieder voor hun eigen belangen opkomen en zich daar voor verexcuseren door de ander te complimenteren en te bewieroken. Mijn meest recente affaire is allesbehalve een jubelende succestournee, en toch aarzel ik om er een definitieve streep onder te zetten.

Ik heb niet het voorwendsel van grootse gevoelens. Ik weet dat ik in staat ben tot intens liefhebben, en dat hij daarvoor een potentiële kandidaat is maar ik kijk wel link uit mijn vingers te branden. Gevoelens hebben geen eigen wil; die worden door mij aangestuurd. Ik kan ze richten, maar hoef dat niet te doen. Voorlopig kijk ik nog de spreekwoordelijke kat uit de boom, en onderzoek in hoeverre het klopt dat de strijdpunten van de eerste uren, de structuur voor het vervolg van de relatie bepalen – en of dat nog bij te stellen is.
Wij bevechten elkaar telkens over hetzelfde onderwerp in andere bewoordingen. Sterker, het is een klassieker in mijn geschiedenis. En het ergert me mateloos dat twee zulke slimme en intelligente mensen samen nog steeds in oude en bekende valkuilen tuimelen, zelfs al hebben we die allang geadresseerd. Hij heeft problemen met vrouwen die achteraf altijd veel meer van hem blijken te willen, dan ze in beginsel communiceren. Ik heb vooral problemen met mannen die door dergelijke ervaringen niet geloven dat ik echt geen monogame huisje-kindje-beestjerelatie wil, en die me dus altijd van een geheime agenda verdenken. Het valt niet te rijmen dat ik wel zoveel kan voelen, en toch ‘genoegen neem’ met een vrije verbintenis. Ik kan honderd of duizend keer uitleggen, dat mijn levensstijl noch mijn werk of karakter iets anders toestaan, en dat ik volmaakt ongeschikt ben om met iemand samen te leven, geloven doen ze me niet. Dat ik bovendien niet jaloers ben, en zijn affaires met anderen niet kan beschouwen als iets dat met mij te maken heeft, laat staan als iets waardoor ik tekort zou komen, gaat er al helemaal niet in.Misschien is het ook merkwaardig – en dus ongeloofwaardig - hoe ik helemaal in iemand op kan gaan, en toch niets meer op mijn onafhankelijkheid inboet. De liefde van een vrouw blijkt voor de mannen, althans voor degenen die ik heb gekend, vooral een synoniem voor afhankelijkheid te zijn. Het is niet eens dat ze dat afwijzen, meer een kwestie dat het in evenwicht moet zijn en zij daarin bovendien de bepalende partij. Pas als hij verliefd is, (en dus afhankelijkheid jegens haar ervaart) mag zij de hare tonen. Een emotie om een emotiesysteem, dat ik erg simplistisch en vooral erg vermoeiend vind. Minstens zo beklemmend vind ik het concept dat een relatie ergens naar toe moet gaan, dat die ontwikkeling en vooruitgang moet bevatten. Ik wil eenvoudige en rustige relaties, die niet meer omvatten dan fijne avonden bomen en vrijen, af en toe een avondje buiten de deur, en nu en dan een weekendje of een korte vakantie samen. Het zal me een zorg zijn, of het ergens en waar het dan naar toe gaat.
De eerste avond dat huidige minnaar en ik elkaar ontmoetten, hebben we tot de volgende ochtend half acht aan een stuk door gepraat. Een paar dagen later hebben we voor het eerst gevreeën. Een tijdje later hebben we een avond film gekeken en vooral gezwegen. En vrij recent hebben we voor het eerst iets met SM gedaan. In basis hebben we het allemaal: we kunnen lang en goed bomen, we kunnen samen stil en ontspannen zijn, de seks is erg goed en qua SM is hij één van die zeer zeldzame mannen bij wiens dominantie ik geen enkel vraagteken plaats. We willen allebei een vrije en blije, niet monogame maar wel langdurige relatie, en toch stuiten we op problemen.
Die komen allemaal voort uit onze communicatie, en hoe we de berichten van elkaar ontvangen. Onze interpretaties zijn geladen met ervaringen uit het verleden, en ik heb op dit moment nauwelijks een idee hoe dat te voorkomen. We zijn per abuis in een vicieuze cirkel beland, waarin hij achter de dingen die ik zeg een verholen verwachtingspatroon vermoed, en ik me daartegen voortdurend probeer te verdedigen, en hem daarmee juist eerder sterk in zijn beleving dan hem overtuig van het tegendeel. Mijn ongeduld en snelheid van denken zitten me daarbij danig in de weg. Ik kan het eigenlijk niet hebben, dat hij me niet op mijn woord gelooft, of zelfs niet voorlopig het voordeel van de twijfel gunt. Terwijl ik gelijktijdig ook heel goed begrijp, dat ik ergens het onmogelijke vraag. Want hoe kun je zondermeer ergens in geloven als je levenservaring op iets heel anders duidt? In wezen kun je dat alleen maar in de praktijk ondervinden en daarvoor is tijd nodig. Misschien meer tijd dan we hebben, want ondertussen zetten we met al onze miscommunicatie wel de toon en hebben we nu een punt bereikt waarop omgaan met elkaar vooral de sfeertoon van lastig en energieslurpend geharrewar is gaan dragen.
Na onze laatste aanvaring, begint het me te dagen dat ik degene ben die haar gedrag en communicatie het meeste aan moet passen. Daar baal ik enorm van. Ik vind het eigenlijk te zot, dat ik voorbehouden aan mijn uitspraken moet koppelen om hem te bevestigen dat ik hem niet claim, en mijn spontaniteit en impulsiviteit aan banden moet leggen omdat die ogenschijnlijk in tegenspraak zijn met wat ik zeg te willen. Ik vind het verduvelde moeilijk om te accepteren dat mijn woorden niet toereikend zijn, dat we geen basisafspraken kunnen maken over hoe we beide in deze zaken staan, en dat die dan gelden zonder dat het verleden daar nog een rol in speelt. Maar ja, zo werken die dingen duidelijk niet. Op de een of andere manier zal ik moeten leren, hoe ik geloofwaardig zowel mijn grenzen als verlangens en wensen op het gebied van relaties communiceer. Dus heb ik de keuze me in geduld te oefenen met deze man, of de stekker eruit te trekken en door te huppelen naar de volgende. Die zonder twijfel net zo min zo maar zal geloven dat ik echt niet meer wil, dan ik zeg te willen. Huidige minnaar is leuk, lief, intelligent en razend aantrekkelijk. Hij lijkt een beetje op Hugh Grant, en praat ook op een bijna Brits aandoende manier. Laat ik nu een zwak voor beide hebben. Maar veel belangrijker, mijn nieuwsgierigheid naar zijn persoonlijkheid wakkert - ondanks de botsingen en de bijkomende onlustgevoelens - alleen maar meer aan. Dus ja, ik kan niet anders dan concluderen dat ik hem heel erg de moeite waard vind. Zij die nog maar even doorgaat met strompelen en struikelen, groet u.

Van familia, stofexplosies en andere pret

Tue, 04 Aug 2009 11:19:00 +0100

Weblog door Gigi Schuiten

De laatste voorstelling van Territoria XL is alweer een week geleden gespeeld, en alle Lunatics hebben Hangar 21 en Detmold afgelopen weekend verlaten. Onze energie hangt er nog, schrijft Sabine van het Kulturteam in een e-mail, maar verder is het er akelig stil en leeg. Zelf ben ik ook nog niet weer geland in Amsterdam en mijn leven. Mijn koffer slingert nog halfgevuld in de woonkamer, alsof ik ieder moment weer zal vertrekken. Rondlopen in deze stad werkt plotseling vervreemdend, en overal verwacht ik de gezichten van de ‘familia’ te zien.

Mijn hoofd is gevuld met een verrukkelijk en allesoverheersend boeket van herinneringen, geuren en sfeertonen – een manier van ervaringen registreren die ik sinds de Franse zomervakanties in mijn jeugd niet meer heb gekend. Alles buitelt over elkaar heen, het ene leuke voorval volgt het andere op, maar als mijn vrienden me naar mijn belevenissen vragen, val ik stil omdat woorden niet toereikend zijn. En waar moet ik beginnen?

Bij de middag dat na dagenlang bellen en zeuren, eindelijk de cameraploeg van de WDR naar locatie 2 kwam om opnames van de repetitie te maken en een interview met artistiek projectleider Koos Hogeweg te doen? Keurig opgedoft (althans voor campingbegrippen) voor een officiële Bobo-bijeenkomst later die middag, stond ik de Duitse Tv-ploeg op te wachten om ze te ontvangen en te zorgen dat ze hun auto buiten beeld zouden parkeren. Na het handjes schudden en een korte toelichting mijnerzijds over de special effects en welke plekken vanwege het gevaar te vermijden, togen we naar de tribune. Op het 40 meter lange kruis was de repetitie net begonnen, en behulpzaam attendeerde ik de crew op de twee explosies die nu snel zouden volgen.De cameraman stond heftig te filmen en de presentator hield net zijn inleidende praatje toen de guerrilla’s hun eerste bom af lieten gaan, en wij – met dank aan een pittige bries - prompt allemaal van top tot teen met een laag wit talkpoeder bedekt werden. Ineens begreep ik wat de technische jongens bedoelden met een stofexplosie. De presentator deed zijn witbeslagen bril af, en keek me wat hulpeloos en toch ook een tikkeltje boos aan. Ik wist niet beter dan “Wilkommen zum Lunatics” te mompelen, waarna ik Sabine aankeek en wij beiden een onbedwingbare aanval van de slappe lach kregen. De Tv-ploeg grijnsde vriendelijk beleefd mee, vermoedelijk vooral omdat wij echt niet meer bijkwamen, en hinnikten, snotterden en dubbelsloegen van de pret.
De arme presentator had net zijn gezicht helemaal schoongepoetst - wat vanwege de dikke laag tv-make-up nog helemaal geen sinecure was, zo vertrouwde hij ons toe – toen een watereffectje in een heuse regenbui op de tribune ontaardde. Verschrikt struikelden de cameraman en de geluidstechnicus met hun kostbare apparatuur een paar bankjes naar achteren. De presentator toverde stilzwijgend zijn zakdoek weer te voorschijn en depte demonstratief zijn nu natte gezicht en hemd. En weer hingen Sabine en ik amechtig dubbelgevouwen, en probeerden tevergeefs de lachtranen die over onze wangen biggelden te verbergen. Daar zaten we dan als Public Relations-dames echt eer van ons werk te hebben.

De presentator leek het nogal beu te zijn, en drong erop aan dat ik Koos naar de tribune zou halen voor het korte interview, zodat ze de shoot af konden ronden. Die begreep gelukkig mijn handgebaren, en spoedde zich naar ons toe. Hij had zich net voorgesteld, toen Joas het grote kanon het podium opreed, een scene waarin Koos als lid van de guerrilla een rol vertolkt. “Geef me twee minuten, even iets met dat kanon doen”, roept hij nog terwijl hij alweer weg spurt. Waarop de presentator zijn rug naar het podium keert, en alvast aan het praatje begint waarmee hij Koos introduceert. Pas als de knal weerklinkt, herinner ik me dat er ook in het kanon een pracht van een talkpoederexplosie verstopt zit…

Dit publiciteitsdebacle – waar ook de cameraploeg later verschrikkelijk om heeft gelachen - ten spijt, is de reportage erg leuk geworden, en heeft er zeker aan bijgedragen dat Territoria XL op de première nagenoeg uitverkocht was. Terecht uitverkocht, want of ik nu als publiciteitsmiep of als theatercriticus kijk, deze locatietheatervoorstelling van The Lunatics heeft erg veel potentie, en verdient als het aan mij ligt een lange Europese tournee.
Maar natuurlijk valt er ook nog best een en ander te schaven en te slijpen. Territoria XL is opgebouwd uit drie, in elkaar overlopende delen die ieder op een andere locatie worden uitgevoerd. De mate van publieksparticipatie is – voor zover ik kan beoordelen – ongekend groot en in wezen valt en staat een belangrijk deel van het stuk ermee. Het is ongelooflijk hoe goed dat op de première al werkte, terwijl er natuurlijk vooraf niet met die 1.500 toeschouwers gerepeteerd kon worden.

De voorstelling begint met het indelen van het publiek in groepen van ongelijke grootte. Er zijn zes groepen, die van The leaders of the North, East, South, West, die van de Engel en die van de Quizmaster. Staan die groepen eenmaal onder hun gekleurde vlaggen op het weiland, dan verschijnen de guerrilla’s met veel vertoon en spektakel, en lijven een aantal onschuldige toeschouwers in. De nu 7 groepen vertrekken om de beurt en onder aanvoering van een vaandeldrager naar de eerste locatie, een ruig stukje natuur, waar ze ontvangen worden door de acteurs en binnen een theatrale setting een beetje uitleg en een instructie krijgen. Locatie 2 is het kruisvormige grote podium omringd door vier tribunes. Daar wordt in een quiz 1 leider voor de nieuwe Europese Unie gekozen. Dit deel van de voorstelling is strak geregisseerd door Marianne Seine en Ruud Gielens, en bevat voor het eerst in de 15jarige geschiedenis van The Lunatics ook tekst en een meer klassieke verhaallijn. Gelijktijdig ontbreken ook de grootse, rauwe beelden, humor - en de special effects niet. Integendeel, die zijn er juist volop en zijn naast indrukwekkend en spannend, ook functioneel in het toneelbeeld. Maar hoe strak geregisseerd het stuk ook, die 1.500 man publiek is een belangrijke en onvoorspelbare factor. Vooraf hoopt en bidt iedereen dat we de toeschouwers mee gaan krijgen. Dat lukt wonderwel, en grappig genoeg blijkt dan juist het tomeloze enthousiasme voor problemen qua timing te zorgen. Een grap waarom niet wordt gelachen, kunnen we incalculeren, maar op een groep laaiend fanatieke guerrilla’s die maar “GGO” en “No Game” blijven brullen en de presentator overstemmen, had even niemand gerekend.

Na het tweede deel loopt iedereen in een processie naar de derde locatie, de grote hangar voor de grand finale met prachtige lichteffecten, live muziek en knallende special effects. Hier blijken de zichtlijnen niet helemaal toereikend, het merendeel van het publiek ziet en snapt wat er gebeurt, maar een klein deel tast in het duister, horen we later.
Het zijn – zeker in zo’n megaproductie – kleinigheden; de details die normaal gesproken tijdens de try-outs en de eerste voorstellingen worden fijn geslepen. Maar helaas heeft Territoria XL maar 3 speelbeurten, en krijgt in die zin amper de kans om te gaan leven. Gelukkig merken alleen wij dat. Na afloop van de première horen we alleen maar lofzang van de toeschouwers, die nog een wijntje drinken en een hapje eten op het kleine festivalterreintje dat voor de afterparty is ingericht. Veel van hen zien we zelfs de volgende voorstellingen terug omdat ze Territoria XL vanuit een ander perspectief willen bijwonen.
Wij zijn ondertussen euforisch dat dit grote avontuur zo geweldig heeft uitgepakt. We zijn er misschien nog niet helemaal, maar beseffen onderhuids al wel dat dit stuk een nieuwe mijlpaal in de geschiedenis van The Lunatics kan worden. Europa, we komen er aan!

Foto's: Friedrich-Wilhelm Golüke, Fotogruppe-Objektiv.de
Ilvy Njiokiktjien,
& screenshots uitzending WDR

Just another day at the office

Sun, 19 Jul 2009 11:17:00 +0100

Weblog door Gigi Schuiten

Vlak voordat we op onze vrije zaterdagavond naar Detmold willen vertrekken om ergens een hapje te eten, komt het bericht binnen dat de scan – een grote en vooral erg zware lamp – gerepareerd is. Die moet nog ‘even’ in de lichttoren worden gehangen, want zodra het donker is, moeten Martijn en Remko verder met het lichtplan voor ‘Territoria XL’. „Just another day at the office”, herhalen we grappend de inmiddels gevleugelde woorden van artistiek projectleider Koos Hogeweg.

Eerder deze week zijn de moving heads met een hoogwerker in de lichttorens aangebracht. In ieder van de twee torens hangen 4 van deze scans van zo’n 50 kilo per stuk. Gisteren bleek één daarvan niet goed te werken. Repareren op de toren lukte niet, en dus was het aan het handjevol mensen, dat tijdens de drie vrije dagen in Detmold was gebleven, om te zorgen dat het gevaarte met behulp van touwen naar beneden werd gehaald. Werkte de zwaartekracht toen lekker mee, vandaag werkt die ernstig in ons nadeel.
Lichttechnicus Martijn en de Franse theatermaker Ivan klimmen in de toren, productieleider en lichtontwerper Remko, productieassistente Charon en ondergetekende hangen aan het touw. De eerste poging mislukt, het lukt ons amper om de lamp van zijn plek, laat staan elf meter de hoogte in te krijgen. Uit de technische werkplaats, die bestaat uit een paar legertenten en grote containers duikelt Remko een katrol op, dat samen met een hamer aan het touw door Ivan wordt opgetrokken, en door hem bovenin de toren wordt bevestigd. Met dat hulpstuk lukt het ons wel de zware lamp naar boven te hijsen. O euforie!Maar een uurtje daarvoor had ik het liefst de kuierlatten genomen. Op een moment dat een probleem als dit zich aandient, zijn alle beschikbare handen nodig – of je nu wilt en durft, of niet. En hoewel er tal van bezwaren en tegenwerpingen door mijn hoofd schoten, kwam het niet bij me op er ook maar één van te opperen. Hier is het vooral een kwestie van vertrouwen op anderen, neus dichtknijpen en zonder aarzelen springen. Iets dat ik sinds het overlijden van Mars volgens mij nooit meer heb gedaan. De voorbije jaren hebben juist in het teken gestaan van op mezelf, en alleen maar op mezelf vertrouwen, en vooral op niets of niemand leunen. Het leven hier staat dat niet toe, en gek genoeg ervaar ik juist dat als erg bevrijdend. En dus zit ik voor de tweede achtereen volgende nacht in een open keet bovenop een zeecontainer op een matrasje met mijn laptop op schoot, terwijl Martijn en Remko het – zeker voor locatietheater – erg uitgebreide lichtplan verder ontwerpen, en Charon gelijktijdig een spoedcursus lichttechniek krijgt. Zij praten codes, waarvan ik er tussen de bedrijven door al veel begrijp, ook omdat ik gisteravond een tijdje de lichtcomputer mocht bedienen. Ik, die altijd meende dat ik alleen in volstrekte stilte en afzondering kon schrijven, krijg eerder meer dan minder inspiratie tegen het achtergrondgeluid van hun overleggende stemmen en gelach.
Lachen is in dit team verheven tot een levensfilosofie. Iedereen draait lange dagen, het werk is nooit klaar, de nachten zijn altijd te kort maar de humor en de pret blijven de boventoon voeren. In de week dat ik hier nu ben, is er geen dag verlopen zonder dat er zich calamiteiten en onverwachte zaken aandienden. Maar deze club mensen transformeert ieder probleem onmiddellijk tot een uitdaging, en dus wordt alles opgelost en ontstaat anekdote na anekdote. Ik krijg er niet helemaal de vinger op wat het nou precies is, dat The Lunatics zo bijzonder maakt. Al deze zo verschillende mensen met even zoveel verschillende nationaliteiten en achtergronden, waarvan maar een klein aantal elkaar voor dit project al kenden, en die against all odds toch een familie vormen - en misschien wel veel meer dan dat. Zag ik er een week geleden nog zo tegenop om naar deze afgelegen, voormalig Britse legerbasis af te reizen om te werken met een grote groep wildvreemden dat ik de opdracht bijna had teruggegeven, nu gaat de tijd te snel, veel te snel voorbij. Toen ik zes jaar geleden Mars ontmoette, ontdekte ik dat thuis geen plek is maar een staat van samenzijn. En ik geloof dat ik voor het eerst sinds zijn dood, daar weer ben aangekomen.

Foto's: Gigi Schuiten
1: De lichttoren met de scans tijdens een repetitie
2: Martijn en Remko overleggen