LAATSTE BLOGS
● Buitenvrouw, binnenvrouw● Denkgolven
● To Submit or Not To Submit?
● I love impulses
● De goudkist van Evereverland
● Strompelen en struikelen
● Van familia, stofexplosies en andere pret
● Just another day at the office
● Stelen mag niet. Of toch wel?
● Een herkansing voor de journalistiek
● Liefde is geen werkwoord
● Nature is cruel
Gigi blogt...
Buitenvrouw, binnenvrouw
De katten liggen opgekruld in een stoel, en zijn zich er niet van bewust dat onze dagen samen geteld zijn. Ik benijd ze die onwetendheid. Ik mis ze nu al. De rusteloosheid vreet aan me. Hij knabbelt en knaagt stiekem al veel langer aan mijn gemoedsrust, en excelleert pas echt nu ik de gesommeerde huisuitzetting van mijn lieve Black Twins er als concrete situatie aan kan koppelen. Ogenschijnlijk zeil ik rustig en gelijkmoedig mee op de wind, maar in mij stormt het onophoudelijk.
Hoe goed ik ook weet, dat ik het leven alleen maar achteraf kan begrijpen, toch blijf ik opzoek naar methodes om gebeurtenissen, situaties en mensen zo te categoriseren dat er een overzichtelijke routekaart voor de toekomst ontstaat. Ik wil grip, maar vind alleen maar chaos. Mijn laatste project omvat de kernkwaliteiten van Daniel Ofman. Die wil ik gebruiken om niet alleen aantrekkingskracht maar ook potentiële problemen met het andere geslacht vooraf in kaart te brengen, zodat ik mijn gedrag er eventueel op aan kan passen. Een onzalig plan dat gezien mijn onstuimige temperament op voorhand al gedoemd is te mislukken. Maar het schrijven van het essay – een soort gepersonaliseerde en gepsychologiseerde versie van het nog ongelezen The Rules, zo stel ik me voor - leidt me af van dingen die ik niet onder ogen wil zien. Het bijbehorende zelfonderzoek geeft me de noodzakelijke motivatie toch door te gaan met daten. Want vaak verstop ik me stiekem veel liever onder een steen om de breuk met de documentairemaker te betreuren.
Hoewel de verstreken weken die verzachten, accentueren ze vooral zijn afwezigheid in mijn leven. Toch ben ik er niet zeker van of ik hem werkelijk mis. Zelfs als ik hem in mijn masturbatiefantasieën ten tonele voer, kan ik de vraag of ik ook in het echt nog zo met hem samen zou willen zijn, niet met een overtuigend ja of nee beantwoorden. Beide antwoorden zijn even verleidelijk. Het pathetisch weeklagen om een verloren minnaar net zo bevredigend als de jacht naar een nieuwe, nog leukere man. Meestal denk ik ook niet zozeer aan hem als persoon, maar reflecteer ik eerder op alles wat hij heeft losgewoeld.
Behalve dan die keer dat mijn geliefde woestaantrekkelijke man onverwacht langs kwam, en ik tijdens het meest intense orgasme dat ik ooit beleefde, zomaar in een bulderende huilbui uitbarstte omdat het met de verkeerde man was. Zowel het genot als de pijn hadden een diepte die ik niet herkende, die ik nauwelijks kon herleiden tot iets dat uit mij kwam. Hoewel ik met Woest weleens vaker tranen pleng tijdens een hoogtepunt, was dit van zo’n ander niveau dat het ons in het wezen van onze bijna driejarige verhouding aantastte en hij me daarna niet meer wilde kussen. Hij hield me in zijn armen, streelde me en mompelde lieve woordjes. Ik weet niet of hij me troostte of afscheid nam.
Lees verder >>
Gigi blogt...
Denkgolven
Mijn gedachten stuiteren telkens terug, ketsen af tegen mijn hersenpan. Pas de afgelopen dagen begint de volle omvang door te dringen van wat de documentairemaker onbedoeld heeft losgemaakt. Een belangrijk fundament van mijn levensovertuiging rondom SM en hoe ik daar zelf in sta, ligt aan gruzelementen en veel, zo niet bijna alles komt daardoor in een heel ander licht te staan. Ik bijt er mijn gemoedsrust op stuk, en zelfs in mijn dromen ben ik er zo mee bezig, dat ik voortdurend wakker schrik van mijn denkgolven.
Ik visualiseer mijn hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit als twee golvende hoofdlijnen, de ratio en het voelen, met een aantal daarvan afgeleide lijnen, die ermee verweven zijn. Een belangrijke lijn is mijn pragmatisme: ik ben altijd en overal bezig met anticiperen op mogelijke problemen en oplossingen. Als ik mijn jas aantrek om op de fiets boodschappen te gaan halen, dan bedenk niet alleen dat ik mijn fietssleutel moet pakken, en waar die ligt maar ook op welke mogelijke andere plekken die kan liggen, waar de reservesleutels zijn, hoe en in welke volgorde ik zal handelen, mocht de fiets gestolen zijn, of ik geld heb om direct een nieuwe te kopen, van wie ik eventueel een fiets kan lenen, wat het telefoonnummer van de taxi is als ik besluit te ga lopen en te veel heb om te kunnen dragen, en wie er een auto heeft en op dit tijdstip van de dag vrij heeft om me eventueel te halen. Zo’n reeks komt in fracties van seconden tot stand, en ik filter ze onmiddellijk weg. Bij mij tokkelen dergelijke oplossingen voor iedere mogelijke situatie waarop ik maar kan anticiperen voortdurend als achtergrondmuziek bij mijn ‘echte’ denken, bij dat wat op de voorgrond gebeurd.
Daar zit een gekke vermenging van ratio en voelen, en een lijn die deze twee voortdurend combineert en analyseert. Alsof ik iedere minuut van de dag een privépsycholoog aan het raadplegen ben. Een belangrijke functie van deze lijn is ook, dat die ervoor zorgt dat ik op mijn schreden terug kan keren, en mijn denkstappen kan herleiden. Dat is cruciaal in mijn communicatie met anderen, ik spurt zelf vaak van punt A naar Z. Ik heb de tussenliggende ankerplaatsen meestal niet nodig, behalve om anderen duidelijk te maken hoe ik aan mijn conclusie kom – willen ze me niet voor gek verslijten. Vaak laat ik de eindgedachte maar liggen, en trek mijn redenering door tot bijvoorbeeld punt C of H, en zelfs dat levert nogal eens onbegrip en conflict op.
Lees verder >>
To Submit or Not To Submit?
In mijn archief vond ik een stel nogal expliciete columns van bijna 10 jaar geleden met Shakespeariaanse titels terug, die ik indertijd voor De Kerfstok, het huisorgaan van de VSSM schreef en waarvan ik een blauwe maandag hoofdredacteur was. We hadden grootse plannen met dat bokkenblaadje, maar werden zo door het bestuur op de vingers gekeken, dat ik er al gauw de brui aan gaf. Niet veel later begon ook het uitgaan in de scene me te vervelen, en trok ik me terug uit deze wonderlijke subcultuur. Nu onderzoek ik de mogelijkheden tot een rentree, en verklaar mezelf daarbij regelmatig voor gek.
Het is duidelijk dat ik behoefte heb aan andere en nieuwe uitdagingen. Op zichzelf niet zo vreemd nu ik al een jaartje of wat mijn leven en werk op orde heb, en alles zoetjes en plezierig voortkabbelt. Soms gaan er zelfs maanden voorbij zonder dat ik een persoonlijke tekst schrijf; voor mij dé indicatie dat ik op het gebied van mijn psychische ontwikkeling tot stilstand ben gekomen. Ik kom nog maar weinig situaties tegen die me uit het veld slaan. En als dat al gebeurt, dan weet ik eigenlijk precies hoe ik daar het beste mee om kan gaan. Soms traineer ik dat met opzet, kies een andere invalshoek en kijk of de ander daar volgens mijn voorspellingen op reageert, of misschien toch iets onverwachts doet. Dat is niet meer dan een onschuldig spelletje advocaat van de duivel waarin ik het tegen mezelf opneem, en dat me even amuseert maar waar ik verder weinig nieuws of zinvols uitput. Neem nou het feit dat ik binnen anderhalve week de stukgelopen affaire met de documentairemaker al heb verwerkt, en alleen nog wat zit te morren en miepen omdat het een gemiste kans op een echte D/s-relatie is.
Ik kan het niet uitstaan, dat hij daar niet voor wil gaan, en de potentie van ons zonder pardon in de vuilnisbak heeft gekieperd. Juist omdat die mentale machtsverhouding tussen ons volkomen natuurlijk en als vanzelfsprekend bestaat, en we daar alle twee intens op reageren. Dat is iets wat je nooit met iemand af kunt spreken, en zeer sporadisch zo maar tegenkomt. Af en toe heb ik zin om naar zijn huis te fietsen en hem er aan zijn haren bij te slepen. Tegelijkertijd moet ik me bij hem aansluiten; dit was ook niet wat ik in gedachten had toen we elkaar tegenkwamen. Tot dan wist ik zeker dat ik geen enkel verlangen meer naar een dergelijke, vergaande relatie had, en was er bovendien van overtuigd dat zo’n gecultiveerde machtsverhouding zowel onleefbaar als ongezond is. Idioot genoeg twijfel ik er nu geen seconde aan, dat het met hem wel degelijk heel leefbaar zou zijn. Of het gezond is, blijft de vraag die alleen maar achteraf te beantwoorden is, en waarbij het antwoord ook nog eens uiterst subjectief zal zijn. Maar op persoonlijke titel zeg ik ja, voor mij zou dat – hoewel beslist moeilijk – wel gezond zijn.
Lees verder >>
I love impulses
Door wie ben ik eigenlijk gaan geloven, dat mijn impulsiviteit een onwenselijke karaktereigenschap is? En waarom heb ik mezelf daar eigenlijk niet eerder vragen over gesteld? Hoezo laat ik me aanleunen, dat ik iets verkeerd doe als ik spontaan de telefoon pak of een sms’je stuur om iemand ergens voor uit te nodigen? Wat maakt het uit of ik dat eens of vijf keer per dag, eens per week of eens per maand doe?
Vandaag nog heb ik een relatief onbekende uitgenodigd om morgen te komen logeren. We hebben de afgelopen maanden nu en dan drankjes voor elkaar gekocht en een praatje gemaakt. Ik word altijd blij als ik hem binnen zie komen. Hij woont aan de andere kant van het land, en ik zie er helemaal geen kwaad in om iemand die ik graag zie, spontaan uit te nodigen om te blijven crashen zodat hij ook gezellig een drankje kan drinken. Zoiets schijnt absoluut not done te zijn. Van dergelijke regels snap ik niets. En na mijn meest recente ervaringen met de documentairemaker gaat het roer helemaal om. Ik ben spontaan, hartstikke impulsief, openhartig en enorm communicatief: So take it or leave it.
Weg met die alles-moet-op-de-weegschaalcultuur. En weg met sikkeneurige, pietluttige mannen in mijn leven. Ik wil vrolijke, blije, intelligente, vriendelijke en sociale levensgenieters rond me. Zoals Woest, zoals beste vriend, zoals mijn gekke, dode Mars. Waarom duikel ik toch met enige regelmaat mannen op, die me op mijn gedrag aanspreken en me willen veranderen, vervormen tot hun benepen ideaalplaatje? En daarbij van alles uit de kast trekken om me te overtuigen dat ik, en niet zij een probleem hebben. Hoe langer ik er over nadenk, des te absurder komt het me voor dat ik me laat ringeloren door liefdes die niet overweg kunnen met wie ik ben.
Lees verder >>
De goudkist van Evereverland
Gelukkig is er nog steeds geen medicijn tegen de bijwerkingen van het leven. (Loesje, Loesjekalender, 27 september 2009)
Weblog door Gigi Schuiten
„Alsof je een kist goud vindt, maar doorloopt omdat je nu eenmaal niet op zoek was naar een lekker appeltje voor de dorst”, verbaast de bevriende toneelschrijver zich aan de telefoon wanneer ik hem vertel dat de documentairemaker een streep onder onze prille affaire heeft gezet. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik de redenen die hij daarvoor heeft aangegeven, wel goed vertaal en prioriteer. Hij twijfelt of dit tussen ons is wat hij wil, en als het dat is of hij het nu wel wil. Het is in ieder geval helemaal niet waarnaar hij op zoek was, toen hij mij aanschreef op een datingsite. Bovendien is hij tot de slotsom gekomen dat het belang dat ieder van ons eraan hecht, te sterk verschilt.
In zijn laatste e-mail houdt hij de deur open. Wat ook gewoon een zoethoudertje kan zijn, een doekje voor het bloeden, zoals beste vriend opperde en die me waarschuwde me vooral niet hoopvol aan dergelijke - hoe lief en gemeend misschien ook - toch wel loze praat vast te klampen. Dat ben ik inderdaad niet van plan. Gesterkt door het gevleugelde motto “het is wat het is” van The Lunatics, mijn nieuw gevonden theaterfamilie, heb ik besloten alleen uit te gaan van de feiten, van wat ik echt zeker weet, en van wat hij letterlijk heeft geschreven.
We willen hetzelfde. Daar ben ik van overtuigd. We zijn beide opzoek naar een vreugdevol versmelten, een diepe en liefdevolle, spiritueel-erotisch band waarin we ons zo verbinden dat daaruit volkomen vrijheid ontstaat. Maar de manier hoe we dat denken te bereiken, verschilt enorm. Hij ziet die vrijheid als een uitgangspunt, een basisvoorwaarde waaraan het contact vanaf de eerste dag had moeten voldoen. Terwijl het voor mij zonneklaar is, dat die vrijheid alleen vanuit een verbintenis kan ontstaan. Dat een dergelijke vormeloosheid waar tijd en plaats geen invloed meer op uitoefenen, alleen bereikt wordt door je samen vrij te vechten uit de oorspronkelijke vorm die het kennismakingsproces (en vooral de noodzaak elkaar te leren vertrouwen) nu eenmaal oplegt. Vrijheid is geen op zichzelf staand fenomeen, maar een zijnsstaat die op iets of iemand veroverd moet worden.
Lees verder >>
Strompelen en struikelen
Weblog door Gigi Schuiten
Een relatie, hoe vrij en blij ook, levert toch vooral gedoe op. Het blijft houtje touwtje-trekken tussen twee mensen, die ieder voor hun eigen belangen opkomen en zich daar voor verexcuseren door de ander te complimenteren en te bewieroken. Mijn meest recente affaire is allesbehalve een jubelende succestournee, en toch aarzel ik om er een definitieve streep onder te zetten.
Ik heb niet het voorwendsel van grootse gevoelens. Ik weet dat ik in staat ben tot intens liefhebben, en dat hij daarvoor een potentiële kandidaat is maar ik kijk wel link uit mijn vingers te branden. Gevoelens hebben geen eigen wil; die worden door mij aangestuurd. Ik kan ze richten, maar hoef dat niet te doen. Voorlopig kijk ik nog de spreekwoordelijke kat uit de boom, en onderzoek in hoeverre het klopt dat de strijdpunten van de eerste uren, de structuur voor het vervolg van de relatie bepalen – en of dat nog bij te stellen is.
Wij bevechten elkaar telkens over hetzelfde onderwerp in andere bewoordingen. Sterker, het is een klassieker in mijn geschiedenis. En het ergert me mateloos dat twee zulke slimme en intelligente mensen samen nog steeds in oude en bekende valkuilen tuimelen, zelfs al hebben we die allang geadresseerd. Hij heeft problemen met vrouwen die achteraf altijd veel meer van hem blijken te willen, dan ze in beginsel communiceren. Ik heb vooral problemen met mannen die door dergelijke ervaringen niet geloven dat ik echt geen monogame huisje-kindje-beestjerelatie wil, en die me dus altijd van een geheime agenda verdenken. Het valt niet te rijmen dat ik wel zoveel kan voelen, en toch ‘genoegen neem’ met een vrije verbintenis. Ik kan honderd of duizend keer uitleggen, dat mijn levensstijl noch mijn werk of karakter iets anders toestaan, en dat ik volmaakt ongeschikt ben om met iemand samen te leven, geloven doen ze me niet. Dat ik bovendien niet jaloers ben, en zijn affaires met anderen niet kan beschouwen als iets dat met mij te maken heeft, laat staan als iets waardoor ik tekort zou komen, gaat er al helemaal niet in.
Lees verder >>
Van familia, stofexplosies en andere pret
Weblog door Gigi Schuiten
De laatste voorstelling van Territoria XL is alweer een week geleden gespeeld, en alle Lunatics hebben Hangar 21 en Detmold afgelopen weekend verlaten. Onze energie hangt er nog, schrijft Sabine van het Kulturteam in een e-mail, maar verder is het er akelig stil en leeg. Zelf ben ik ook nog niet weer geland in Amsterdam en mijn leven. Mijn koffer slingert nog halfgevuld in de woonkamer, alsof ik ieder moment weer zal vertrekken. Rondlopen in deze stad werkt plotseling vervreemdend, en overal verwacht ik de gezichten van de ‘familia’ te zien.
Mijn hoofd is gevuld met een verrukkelijk en allesoverheersend boeket van herinneringen, geuren en sfeertonen – een manier van ervaringen registreren die ik sinds de Franse zomervakanties in mijn jeugd niet meer heb gekend. Alles buitelt over elkaar heen, het ene leuke voorval volgt het andere op, maar als mijn vrienden me naar mijn belevenissen vragen, val ik stil omdat woorden niet toereikend zijn. En waar moet ik beginnen?
Bij de middag dat na dagenlang bellen en zeuren, eindelijk de cameraploeg van de WDR naar locatie 2 kwam om opnames van de repetitie te maken en een interview met artistiek projectleider Koos Hogeweg te doen? Keurig opgedoft (althans voor campingbegrippen) voor een officiële Bobo-bijeenkomst later die middag, stond ik de Duitse Tv-ploeg op te wachten om ze te ontvangen en te zorgen dat ze hun auto buiten beeld zouden parkeren. Na het handjes schudden en een korte toelichting mijnerzijds over de special effects en welke plekken vanwege het gevaar te vermijden, togen we naar de tribune. Op het 40 meter lange kruis was de repetitie net begonnen, en behulpzaam attendeerde ik de crew op de twee explosies die nu snel zouden volgen.
Lees verder >>
Just another day at the office
Weblog door Gigi Schuiten
Vlak voordat we op onze vrije zaterdagavond naar Detmold willen vertrekken om ergens een hapje te eten, komt het bericht binnen dat de scan – een grote en vooral erg zware lamp – gerepareerd is. Die moet nog ‘even’ in de lichttoren worden gehangen, want zodra het donker is, moeten Martijn en Remko verder met het lichtplan voor ‘Territoria XL’. „Just another day at the office”, herhalen we grappend de inmiddels gevleugelde woorden van artistiek projectleider Koos Hogeweg.
Eerder deze week zijn de moving heads met een hoogwerker in de lichttorens aangebracht. In ieder van de twee torens hangen 4 van deze scans van zo’n 50 kilo per stuk. Gisteren bleek één daarvan niet goed te werken. Repareren op de toren lukte niet, en dus was het aan het handjevol mensen, dat tijdens de drie vrije dagen in Detmold was gebleven, om te zorgen dat het gevaarte met behulp van touwen naar beneden werd gehaald. Werkte de zwaartekracht toen lekker mee, vandaag werkt die ernstig in ons nadeel.
Lichttechnicus Martijn en de Franse theatermaker Ivan klimmen in de toren, productieleider en lichtontwerper Remko, productieassistente Charon en ondergetekende hangen aan het touw. De eerste poging mislukt, het lukt ons amper om de lamp van zijn plek, laat staan elf meter de hoogte in te krijgen. Uit de technische werkplaats, die bestaat uit een paar legertenten en grote containers duikelt Remko een katrol op, dat samen met een hamer aan het touw door Ivan wordt opgetrokken, en door hem bovenin de toren wordt bevestigd. Met dat hulpstuk lukt het ons wel de zware lamp naar boven te hijsen. O euforie!Lees verder >>
Giegels
Stelen mag niet. Of toch wel?
Column door Gigi Schuiten
Warm en moe til ik de boodschappentassen van mijn stuur en uit het krat voorop mijn fiets. Ik zet ze op de grond, sluit het slot rond het achterwiel af, en gebruik daarna de tweede sleutel aan de hanger om het frame en het voorwiel met een dikke ketting aan een Amsterdamse brug te ketenen. Verstrooid steek ik de sleutel daarna weer in het Abusslot, maar dat merk ik pas als ik de volgende dag mijn fiets en sleutels kwijt ben. Aangifte hoef ik niet te doen: ik heb mijn fijne opoefiets cadeau gedaan aan een toevallige passant, die hem kon gebruiken. Althans, dat moet mijn conclusie zijn als ik afga op de roep die steeds luider over het internet schalt wanneer het gaat om auteursrecht op artikelen.
Zo ligt het dagblad Trouw momenteel onder vuur omdat het de jacht heeft ingezet op schenders van dat recht. Websites die artikelen van de krant zonder toestemming hebben overgenomen, worden opgespoord en krijgen een brief van een advocaat en een factuur voor het ongeoorloofd doorpubliceren; in de volksmond ook wel diefstal genoemd. En stelen mag niet, dat weten we allemaal. Dat staat immers in het Nederlands Wetboek, en in de Bijbel bovendien. Maar op het internet is iets geks aan de hand. Daar moet stelen eigenlijk maar wel mogen, is de groeiende opinie.
De reden? Internet draait om het verspreiden en delen van informatie. Daar is geen speld tussen te krijgen. Maar dat is nog steeds géén vrijbrief voor het schaamteloos jatten van teksten van anderen. Nee, het gaat natuurlijk om het toegankelijk maken van het medium - en daarmee de beschikbare informatie - voor iedereen, zoals XS4ALL als eerste Nederlandse provider indertijd zo goed begreep en in zijn naam tot uitdrukking bracht. Iedereen die het zich kan veroorloven, heeft toegang tot het internet – en voor wie het zich niet kan veroorloven zijn er mogelijkheden om gratis te surfen in bijvoorbeeld de openbare bibliotheek. Hoe die mooie, idealistische gedachte in de loop der jaren is uitgegroeid tot het breed aanvaarde – en stiekem nogal communistische - idee dat alles op het internet van iedereen is, blijft een raadsel.
Lees verder >>
Giegels
Een herkansing voor de journalistiek
Essay door Gigi Schuiten | Download als PDF:
Vaak vrees ik over te komen als een opdringerige Jehovagetuige, die met haar voet tussen de deur maar van geen wijken weet. Ik vind het steeds vervelender, steeds moeilijker ook, het onderwerp aan te snijden omdat het zo lastig is de gesprekspartner of lezer er werkelijk voor te interesseren. Zelfs mijn meest betrokken en geëngageerde vrienden halen na de conclusie dat het inderdaad verschrikkelijk is gesteld met de staat en de toekomst van de journalistiek, hun schouders op, trekken het bijpassende begrafenisgezicht en gaan dan weer over tot de orde van een veel vrolijkere dag. Maar hoe ongemakkelijk ik me ook op mijn eigenhandig getimmerde zeepkist voel; ik dwing mezelf alsmaar weer erop te klauteren.
Op de lagere school al droomde ik ervan journalist te worden. Geen onlogisch of verrassende wens gezien mijn enorme dorst naar kennis. Zoals het een twaalfjarige betaamt, had ik een erg rooskleurig plaatje van het vak. Natuurlijk zou ik moeiteloos toegang krijgen tot de groten der aarde, scherpe maar eerlijke portretten schetsen, en keer op keer opzienbarende onthullingen op mijn naam schrijven. Ik zou de getuige worden.
Een kwart eeuw later is mijn beeld van de journalistiek royaal ingehaald door de realiteit van de dagelijkse praktijk. Maar de gedachte dat iedere journalist in de kern van zijn wezen een getuige moet zijn, is gebleven. De journalistiek vormt de alziende ogen en alhorende oren voor het publiek. Zij moet zien, opmerken, verbanden leggen, interpreteren en betekenis geven aan informatie. Ik geloof nog steeds dat er in iedere journalist een heilig vuur moet branden dat hem er toe aanzet telkens op jacht te gaan naar een nieuw verhaal. Veel, zo niet de meeste verslaggevers zullen deze bezieling ongetwijfeld – hopelijk - in zich dragen. Het gros krijgt alleen niet meer de kans daar iets mee te doen; tegenwoordig moet alles snel, sneller, snelst, en is het veel minder de inhoud dan de ‘marktwaarde’ van het artikel dat telt.
Lees verder >>
Liefde is geen werkwoord
Dat ik een dualistische persoonlijkheid heb, wordt voor de kenner al duidelijk uit mijn horoscoop waar waterman en leeuw in het kwartet zon, maan, ascendant en descendant kruislings tegenover elkaar staan. Degene die mijn allereerste geboortehoroscoop trok, beschreef dat als ‘liefde in kracht, kracht in liefde’, en wenste me daar op een condoleancetoon „veel, heel veel sterkte mee”.
En het is waar: ik ben minstens zo rationeel als emotioneel, mijn drang naar vrijheid en onafhankelijkheid is even sterk als mijn behoefte aan structuur en controle, ik ben net zo extrovert als introvert, net zo speels als zakelijk. Makkelijk is dat niet. Noch voor mezelf, noch voor mijn omgeving. Ik heb vrienden en geliefden in het verleden vaak verweten alleen maar in ‘stukjes’ van mij geïnteresseerd te zijn, maar het ligt waarschijnlijk dichter bij de waarheid om te stellen dat ik mezelf alleen maar in fragmenten aanbied, afhankelijk van wie ik voor me heb. En dat het totaal van mij (nog) voor niemand, ook niet voor mezelf, te vatten is.
Het is grappig om te zien hoe mijn fantasieën over liefde, relaties en seks al vanaf kind-af-aan een indicatie geven over hoe ik mijn latere leven het beste vorm zou kunnen geven. Naar mate ik mezelf beter leerde kennen, werd het duidelijk dat ik niet zomaar droomde over zowel het vrije bestaan als maîtresse als het hebben van meerdere, vaste relaties naast elkaar, maar dat ze de verbeelding van de methodes voor zelfverwerkelijking waren die het beste bij mij passen. Wel is het natuurlijk erg jammer, dat ik die blauwdrukken uit mijn vroege tienerjaren onder indoctrinatie van de maatschappelijke normen en waarden, zo lang heb verworpen als onmogelijk, onaanvaardbaar en zelfs verknipt. En me in duizenden bochten heb gewrongen om me aan te passen en te conformeren naar wat wel kon en mocht in de ogen van de onbekende goegemeente, wiens goedkeuring tot een aantal jaren geleden van wezenlijk belang voor mijn welbevinden leek.
Lees verder >>
Part I & II
Nature is cruel
ALE BLOGS
2009
● Buitenvrouw, binnenvrouw● Denkgolven
● To Submit or Not To Submit?
● I love impulses
● De goudkist van Evereverland
● Strompelen en struikelen
● Van familia, stofexplosies en andere pret
● Just another day at the office
● Stelen mag niet. Of toch wel?
● Een herkansing voor de journalistiek
● Liefde is geen werkwoord
● Nature is cruel
● De essentie van de liefde
2008
2007
2006
2005
2004
2003
2002
2001
2000
1999
Gigi twittert...
LAATSTE REACTIES
Buitenvrouw, binn…Mic: Heerlijk om lezen, Gigi! Sterkte met de katsels… Mic
Buitenvrouw, binn…
Daan: Prachtig omschreven worsteling! Herkenbaar ook, die gang naar binnen. Volgens mij worden we stiekem ouder.. Onder je verhaal voel ik al wel hele mooie nieuwe parels van ontdekkingen aankomen. Ik kijk er naar uit!
Liefde is geen we…
Chris: k heb je blog gelezen. Heel interessant. Wat is liefde? Iedereen heeft er een andere definitie voor. Ware liefde is voor mij een stuk onderwerping. Met liefde neem je niet alleen maar geef je ook. Door jezelf te verlagen krijg je juist liefde terug. J…
Denkgolven
Bas E.: Gigi, Onthoud dat alleen vanuit chaos een nieuwe orde kan ontstaan. Ik vind dat je mooi en openhartig schrijft. Groet, Bas
Denkgolven
Mottenfokker: Wat me te binnen schiet. Ik vermoed dat elke mens wel over een dergelijk meerbaansweg beschikt, maar dat de verkeersdrukte, om in het beeld te blijven, nogal kan verschillen. Wat je beschrijft is een duidelijke geval van file, er is geen doorstroming …
Denkgolven
Daan: Herkenbaar Gigi! Als je de antwoorden niet meer kan vinden moet je eerst weer terug om het probleem te (her)definieren. Vaak is dat tijdens een dergelijke crisis als je beschrijft namelijk anders komen te liggen, maar ga je door je tempo daar te snel…
Bezwering tegen d…
Franklin: Als (gevoels)man herken ik mezelf in je beschrijving van een liefde die zich op een dieper (innerlijk) niveau afspeelt. Helaas is voor velen de liefde verworden tot iets dat je als een pakje suiker doorgeeft. Weinigen beseffen dat je liefde noch kunt …
I love impulses
Bart v. T.: Kijk, van dit soort verhalen word ik ook weer vrolijk!
De goudkist van E…
Lily: Ik lees je blogs (als ik eraan toe kom) met heel veel aandacht en bewondering. Voor hoe je het verwoordt, maar vooral voor hoe je erin staat. Als een huis Gigi! Erg mooi…. Groetjes aan de kleine!
De goudkist van E…
Linda: Moooi, heel mooi, liefdevol en ook herkenbaar. Prachtig, als je zo met woorden kan spelen.
Bezwering tegen d…
Angelina: Met verbazing heb ik je blog gelezen ,verbaasd ja ,omdat ik het zelf geschreven zou kunnen hebben. Ik ben dus niet de enige blijkbaar die steeds zulke dingen van mannen te horen krijgt. Ook tegen mij worden deze vier woorden steeds gezegt en idd daa…
Zielseigenen: gee…
Brechtje: Dat is inderdaad hoopgevend, ja, dat het vaker kan, en dat er niet maar één grote liefde is.
Liefde is geen we…
Lily: Ik heb je blog helemaal gelezen maar ben niet handig met URL’s en dat soort enge dingen, dus reageer ik hier maar even. Geen speld tussen te krijgen! Ik ben het helemaal met je prachtig opgebouwde en onderbouwde visie eens. Hoe bewuster, hoe vrijer, …
Liefde is geen we…
Brechtje: Misschien niet koel of kil, maar, vraag ik me eerder af: is het niet hoog gegrepen, om te willen liefhebben maar doen alsof ‘puberale grillen’ niet meespelen? Ze spelen altijd mee. En ze hebben hun plaats en rol, en mogen er zijn. Ik denk dat mensen d…
De essentie van d…
Douwe: Ai, dat klinkt desastreus. Maar ik herken het wel. Dat gevoel van ‘nooit weer’. Drie keer heb ik een serieuze en langdurige relatie gehad en drie keer hetzelfde gedacht. De laatste is overigens een jaar of vier geleden en het gevoel is niet echt veran…
Denkstaat
Josiene: je hebt het over de geestelijke liefde. ((als liefde liefde is niet minder en niet meer kun je jezelf veilig verliezen)) : liefde waarbij sex liefde is. don t worry, (ken je t werk van Marianne Williamson ? :Terugkeer naar liefde) en je v…
Denkstaat
Hilbrand W.S. Wes…: Herkenning of erkenning of wellicht beide ? En dan ?Hoe met het dan met de seks ? Als gelijkwaardigheid al bestaat dan bestaat seks op dit – door mensen gedefinieerde – niveau natuurlijk ook. Maar wellicht breken we de ‘spanning’ af; door er juist te…
Denkstaat
Erwin: En waarom zou sex verovering zijn? Juist dit lichamelijke aspect van je ‘zijn’ is toch de ultieme kans op creatieve samensmeltingen? Een overgave zonder veroveraar en een spontaan doen wat in je opkomt? Een zelfvergeten wegdrijven op zeeen van gevoel…
I hope that I don…
Ted Schrey: Tja, wij mannen zijn nu eenmaal erg gewild en begeerlijk, nu dat u me er even op attent maakt. Dat zal uw levensles wel worden, denk ik. De mannelijke mystiek, zullen we maar zeggen
Een nieuw tijdper…
Anonieme bezoeker…: Dit doet bij mij direct het verhaal van Jacob die de hele nacht met de engel vecht naarboven komen. Jacob overwint, maar wil vervolgens de zegen van de engel ontvangen.
Sleur, kleur & kr…
Carel van Eeden: De verliefdheid én ook het gevoel dat het wel nooit wat zal worden , komt bekend voor. Het was in Juni 1957 dat ik in de kerk regelmatig een heel mooi meisje zag, ze was iets ouder dan ik en leek op Romy Schneider en misschien Leni Riefenstahl in het…
Zielseigenen: gee…
Ine: Zielseigenen, eigen aan de ziel, eigen aan mijn ziel…ja! goed! dank je wel, uit de grond van mijn hart voor je moed, en voor de mooie vorm. het slaat in als een bom. ik deel het overgrote deel aan ervaringen die je hier beschrijft maar over het meeste…
Zielseigenen: gee…
Daan: Prachtig omschreven! Je weet dat ik je ervaringen in deze deel, en het woord Zielseigenen is er eentje die ik graag over zal nemen. Wat ben ik blij dat jij er bent om dergelijke dingen op papier te zetten! Ik ben zelf meer zo’n therapeut die beter is …
Zielseigenen: gee…
K.: Dank voor de reactie.Het bevestigt wat ik ook al vermoedde; dat de ander er nog niet aan toe is om te herkennen wat gebeurt. Hoewel ik ook heel sterk meen te voelen dat de ander zich er tegen verzet, er niet aan wil. Uit angst de controle te verliezen…
Zielseigenen: gee…
Gigi: Beste K., Het is zeker erg goed mogelijk dat maar één van de twee deze gevoelens ervaart, of beter: dat maar een van de twee ze herkent voor wat ze zijn. Een van de twee zielseigenen is sowieso altijd meer bewust dan de ander totdat de eerste cyclus …
Zielseigenen: gee…
K.: Beste Gigi, Mijn complimenten voor het zo treffend onder woorden brengen van het bijzonder en wonderlijk mooie dat er zich tussen (twee) mensen kan voordoen. Zelf heb ik dit wonderlijk mooie ook mogen ervaren. En ook hoe sterk deze gevoelens kunnen z…
Doe het maar lekk…
Martin: Goed stuk. Leest lekker weg. Overigens zat er bij die hostie en die pagina uit de Koran ook nog een pagina uit The God Delusion van Richard Dawkins (een goede vriend van PZ Myers), om aan te geven dat een boek maar papier is, een een hostie maar een c…
Doe het maar lekk…
Mirjam: Hallo Gigi, Genoten van je blog Gigi. Binnen elk gedachtegoed zijn er twee stromingen. Zoals het bedoeld was en wat er uiteindelijk van gemaakt wordt. Da’s nou precies de reden waarom ik wel “religieus” ben maar niet kerkelijk gebonden. De benepen kl…
Doe het maar lekk…
Freek: Hans, je hebt gelijk. Het studentje moet niets. Hetzelfde geldt voor de priester, die de communie uitreikt. Je houdt je aan de regels of je gaat niet. Of geldt het recht niet voor de priester? Het lijkt mij een tikkeltje maf
Doe het maar lekk…
Freek: Hans, meneer Myers ging ter communie. Daarna maakt hij een filmpje, waarin hij een spijker door de hostie slaat en kwakt die op zijn weblog. Het studentje gaat ter communie, houdt de hostie gezellig in de hand om hem aan zijn niet rooms-katholieke vri…
Gigi kijkt...
Anthrax War
Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (2) | 4 sterren (6) | 3 sterren (5) | 2 sterren (8) | 1 ster (5) | geen ster (1). Klik op een link om ook te stemmen.
***
Regie: Bob Coen
Hoewel de documentaire Anthrax War het niet van zijn beeldende kwaliteit moet hebben, krijgt het vanwege het verhaal toch drie sterren. Onderzoeksjournalist Bob Coen schotelt een complottheorie voor die hoewel niet onwaarschijnlijk, toch wel de nodige feitelijke onderbouwing mist. Dat is Coen nauwelijks kwalijk te nemen, de meeste van de sleutelfiguren in zijn film zijn dood. Hij moet het dus doen met een berg aan indirect bewijs, dat alleen al door de hoeveelheid zijn theorie lijkt te onderbouwen. De langdradige interviews bevatten vooral veel subjectieve informatie. De overdaad aan nietszeggende beelden die plaats (shots van steden en locaties), beweging (shots vanuit vliegtuigen en auto’s) en tijdsversnellingen aangeven in combinatie met interviews op veelal saaie kantoren, maakt deze film nu niet direct een lust voor het oog. De beelden voegen over de hele linie genomen zo weinig toe, dat de vraag zich opdringt waarom Coen heeft gekozen voor een film, en niet voor bijvoorbeeld het medium radio of een boek.
Gezien:
IDFA, 20 november 2009
Lees verder >>
Gigi kijkt...
We live in public
Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (5) | 4 sterren (2) | 3 sterren (7) | 2 sterren (3) | 1 ster (4) | geen ster (2). Klik op een link om ook te stemmen.
*****
Regie: Ondi Timoner
Deze documentaire over de onbekende internetvisionair Josh Harris is een prachtige mix van mooi beeldmateriaal, een boeiend verhaal en een pakkende montage. Timoner legt een – voor mij tot dan toe onbekend - stuk geschiedenis rond de opkomst van het internet in Amerika vast en doet dat op erg aansprekende manier. De film zit vol met ondersteunende en goede interviews, en hoewel de documentaire niet schokkend of confronterend is, heeft hij wel impact en zingt ook dagen later nog na. Na het zien van deze documentaire, wens ik me een tijdmachine: wat had ik graag in de negentiger jaren in New York wil zijn en dit allemaal meemaken.
Gezien:
IDFA, 19 november 2009
Lees verder >>
Gigi leest...
Ik haal je op, ik neem je mee
Niccolò Ammaniti
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (3 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (0 lezers) | 2 sterren (3 lezers) | 1 ster (0 lezers) | geen ster (7 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
Geen sterIk haal je op, ik neem je mee heb ik op aanraden van verschillende vrienden gekocht, en ik begrijp nog steeds niet wat zij er zo goed aan vinden. Het leest inderdaad vlot weg, maar het plot is erg mager, de karakters zijn nauwelijks uitgediept en de verhaallijnen erg gezocht en aan elkaar geknoopt. Geen boek dus dat ik zelf aanbeveel of cadeau ga geven.
Lees verder >>
Gigi leest...
Het museum van de onschuld
Orhan Pamuk
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (5 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (1 lezers) | 2 sterren (2 lezers) | 1 ster (6 lezers) | geen ster (0 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
***Hoewel dit boek veelbelovend begint, vertraagt het tempo na circa 300 pagina's enorm en dit blijft zo tot het einde. Het taalgebruik is prachtig, het verhaal biedt veel achtergrondinformatie over Istanbul , het leven daar in de jaren '70 en over de Turkse filmindustrie. Het concept van het boek is heel bijzonder, de lezer wordt door het verhaal geleid aan de hand van voorwerpen maar toch kan dit niet voorkomen dat ergens over de helft van het boek de verveling toeslaat en het een opgave begint te worden het uit te lezen. Drie sterren voor het concept en de stijl.
ISBN10: 9029571446
ISBN13: 9789029571449
Lees verder >>
Gigi leest...
2666
Roberto Bolano
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (1 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (8 lezers) | 2 sterren (0 lezers) | 1 ster (1 lezers) | geen ster (2 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
*****Zonder twijfel een van de beste boeken die ik totdusver gelezen heb. Prachtige zinnen die soms meer dan een pagina lang zijn en een enorm rijk vocabulaire. Het verhaal is opgedeeld in vijf verschillende onderdelen die niet, en toch ook weer wel, heel ingenieus samen komen en die zich ieder kenmerken door een andere stijl en verteltrant. Vijf sterren dus.
Synopis
Vier literatuurfanaten, drie mannen en een vrouw, worden verbonden door hun gemeenschappelijk fascinatie voor het werk van Benno von Archimboldi, een mysterieuze Duitse schrijver. Ze maken een absurde bedevaart naar Santa Teresa, aan de grens van Mexico met de Verenigde Staten, waar Archimboldi zou zijn gezien. Eenmaal in Santa Teresa komen ze erachter dat de stad sinds jaren het decor vormt van een reeks afschuwelijke misdrijven. Op de vuilstortplaatsen van de stad worden met grote regelmaat levenloze lichamen van vrouwen aangetroffen. Allemaal vertonen ze sporen van meedogenloze verkrachting en marteling.
Lees verder >>
Gigi kijkt...
Anthrax War
Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (2) | 4 sterren (6) | 3 sterren (5) | 2 sterren (8) | 1 ster (5) | geen ster (1). Klik op een link om ook te stemmen.
***
Regie: Bob Coen
Hoewel de documentaire Anthrax War het niet van zijn beeldende kwaliteit moet hebben, krijgt het vanwege het verhaal toch drie sterren. Onderzoeksjournalist Bob Coen schotelt een complottheorie voor die hoewel niet onwaarschijnlijk, toch wel de nodige feitelijke onderbouwing mist. Dat is Coen nauwelijks kwalijk te nemen, de meeste van de sleutelfiguren in zijn film zijn dood. Hij moet het dus doen met een berg aan indirect bewijs, dat alleen al door de hoeveelheid zijn theorie lijkt te onderbouwen. De langdradige interviews bevatten vooral veel subjectieve informatie. De overdaad aan nietszeggende beelden die plaats (shots van steden en locaties), beweging (shots vanuit vliegtuigen en auto’s) en tijdsversnellingen aangeven in combinatie met interviews op veelal saaie kantoren, maakt deze film nu niet direct een lust voor het oog. De beelden voegen over de hele linie genomen zo weinig toe, dat de vraag zich opdringt waarom Coen heeft gekozen voor een film, en niet voor bijvoorbeeld het medium radio of een boek.
Gezien:
IDFA, 20 november 2009
Lees verder >>
Gigi kijkt...
We live in public
Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (5) | 4 sterren (2) | 3 sterren (7) | 2 sterren (3) | 1 ster (4) | geen ster (2). Klik op een link om ook te stemmen.
*****
Regie: Ondi Timoner
Deze documentaire over de onbekende internetvisionair Josh Harris is een prachtige mix van mooi beeldmateriaal, een boeiend verhaal en een pakkende montage. Timoner legt een – voor mij tot dan toe onbekend - stuk geschiedenis rond de opkomst van het internet in Amerika vast en doet dat op erg aansprekende manier. De film zit vol met ondersteunende en goede interviews, en hoewel de documentaire niet schokkend of confronterend is, heeft hij wel impact en zingt ook dagen later nog na. Na het zien van deze documentaire, wens ik me een tijdmachine: wat had ik graag in de negentiger jaren in New York wil zijn en dit allemaal meemaken.
Gezien:
IDFA, 19 november 2009
Lees verder >>
Gigi leest...
Ik haal je op, ik neem je mee
Niccolò Ammaniti
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (3 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (0 lezers) | 2 sterren (3 lezers) | 1 ster (0 lezers) | geen ster (7 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
Geen sterIk haal je op, ik neem je mee heb ik op aanraden van verschillende vrienden gekocht, en ik begrijp nog steeds niet wat zij er zo goed aan vinden. Het leest inderdaad vlot weg, maar het plot is erg mager, de karakters zijn nauwelijks uitgediept en de verhaallijnen erg gezocht en aan elkaar geknoopt. Geen boek dus dat ik zelf aanbeveel of cadeau ga geven.
Lees verder >>
Gigi leest...
Het museum van de onschuld
Orhan Pamuk
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (5 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (1 lezers) | 2 sterren (2 lezers) | 1 ster (6 lezers) | geen ster (0 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
***Hoewel dit boek veelbelovend begint, vertraagt het tempo na circa 300 pagina's enorm en dit blijft zo tot het einde. Het taalgebruik is prachtig, het verhaal biedt veel achtergrondinformatie over Istanbul , het leven daar in de jaren '70 en over de Turkse filmindustrie. Het concept van het boek is heel bijzonder, de lezer wordt door het verhaal geleid aan de hand van voorwerpen maar toch kan dit niet voorkomen dat ergens over de helft van het boek de verveling toeslaat en het een opgave begint te worden het uit te lezen. Drie sterren voor het concept en de stijl.
ISBN10: 9029571446
ISBN13: 9789029571449
Lees verder >>
Gigi leest...
2666
Roberto Bolano
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (1 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (8 lezers) | 2 sterren (0 lezers) | 1 ster (1 lezers) | geen ster (2 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
*****Zonder twijfel een van de beste boeken die ik totdusver gelezen heb. Prachtige zinnen die soms meer dan een pagina lang zijn en een enorm rijk vocabulaire. Het verhaal is opgedeeld in vijf verschillende onderdelen die niet, en toch ook weer wel, heel ingenieus samen komen en die zich ieder kenmerken door een andere stijl en verteltrant. Vijf sterren dus.
Synopis
Vier literatuurfanaten, drie mannen en een vrouw, worden verbonden door hun gemeenschappelijk fascinatie voor het werk van Benno von Archimboldi, een mysterieuze Duitse schrijver. Ze maken een absurde bedevaart naar Santa Teresa, aan de grens van Mexico met de Verenigde Staten, waar Archimboldi zou zijn gezien. Eenmaal in Santa Teresa komen ze erachter dat de stad sinds jaren het decor vormt van een reeks afschuwelijke misdrijven. Op de vuilstortplaatsen van de stad worden met grote regelmaat levenloze lichamen van vrouwen aangetroffen. Allemaal vertonen ze sporen van meedogenloze verkrachting en marteling.
Lees verder >>
Gigi kijkt...
Anthrax War
Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (2) | 4 sterren (6) | 3 sterren (5) | 2 sterren (8) | 1 ster (5) | geen ster (1). Klik op een link om ook te stemmen.
***
Regie: Bob Coen
Hoewel de documentaire Anthrax War het niet van zijn beeldende kwaliteit moet hebben, krijgt het vanwege het verhaal toch drie sterren. Onderzoeksjournalist Bob Coen schotelt een complottheorie voor die hoewel niet onwaarschijnlijk, toch wel de nodige feitelijke onderbouwing mist. Dat is Coen nauwelijks kwalijk te nemen, de meeste van de sleutelfiguren in zijn film zijn dood. Hij moet het dus doen met een berg aan indirect bewijs, dat alleen al door de hoeveelheid zijn theorie lijkt te onderbouwen. De langdradige interviews bevatten vooral veel subjectieve informatie. De overdaad aan nietszeggende beelden die plaats (shots van steden en locaties), beweging (shots vanuit vliegtuigen en auto’s) en tijdsversnellingen aangeven in combinatie met interviews op veelal saaie kantoren, maakt deze film nu niet direct een lust voor het oog. De beelden voegen over de hele linie genomen zo weinig toe, dat de vraag zich opdringt waarom Coen heeft gekozen voor een film, en niet voor bijvoorbeeld het medium radio of een boek.
Gezien:
IDFA, 20 november 2009
Lees verder >>
Gigi kijkt...
We live in public
Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (5) | 4 sterren (2) | 3 sterren (7) | 2 sterren (3) | 1 ster (4) | geen ster (2). Klik op een link om ook te stemmen.
*****
Regie: Ondi Timoner
Deze documentaire over de onbekende internetvisionair Josh Harris is een prachtige mix van mooi beeldmateriaal, een boeiend verhaal en een pakkende montage. Timoner legt een – voor mij tot dan toe onbekend - stuk geschiedenis rond de opkomst van het internet in Amerika vast en doet dat op erg aansprekende manier. De film zit vol met ondersteunende en goede interviews, en hoewel de documentaire niet schokkend of confronterend is, heeft hij wel impact en zingt ook dagen later nog na. Na het zien van deze documentaire, wens ik me een tijdmachine: wat had ik graag in de negentiger jaren in New York wil zijn en dit allemaal meemaken.
Gezien:
IDFA, 19 november 2009
Lees verder >>
Gigi leest...
Ik haal je op, ik neem je mee
Niccolò Ammaniti
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (3 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (0 lezers) | 2 sterren (3 lezers) | 1 ster (0 lezers) | geen ster (7 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
Geen sterIk haal je op, ik neem je mee heb ik op aanraden van verschillende vrienden gekocht, en ik begrijp nog steeds niet wat zij er zo goed aan vinden. Het leest inderdaad vlot weg, maar het plot is erg mager, de karakters zijn nauwelijks uitgediept en de verhaallijnen erg gezocht en aan elkaar geknoopt. Geen boek dus dat ik zelf aanbeveel of cadeau ga geven.
Lees verder >>
Gigi leest...
Het museum van de onschuld
Orhan Pamuk
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (5 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (1 lezers) | 2 sterren (2 lezers) | 1 ster (6 lezers) | geen ster (0 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
***Hoewel dit boek veelbelovend begint, vertraagt het tempo na circa 300 pagina's enorm en dit blijft zo tot het einde. Het taalgebruik is prachtig, het verhaal biedt veel achtergrondinformatie over Istanbul , het leven daar in de jaren '70 en over de Turkse filmindustrie. Het concept van het boek is heel bijzonder, de lezer wordt door het verhaal geleid aan de hand van voorwerpen maar toch kan dit niet voorkomen dat ergens over de helft van het boek de verveling toeslaat en het een opgave begint te worden het uit te lezen. Drie sterren voor het concept en de stijl.
ISBN10: 9029571446
ISBN13: 9789029571449
Lees verder >>
Gigi leest...
2666
Roberto Bolano
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (1 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (8 lezers) | 2 sterren (0 lezers) | 1 ster (1 lezers) | geen ster (2 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
*****Zonder twijfel een van de beste boeken die ik totdusver gelezen heb. Prachtige zinnen die soms meer dan een pagina lang zijn en een enorm rijk vocabulaire. Het verhaal is opgedeeld in vijf verschillende onderdelen die niet, en toch ook weer wel, heel ingenieus samen komen en die zich ieder kenmerken door een andere stijl en verteltrant. Vijf sterren dus.
Synopis
Vier literatuurfanaten, drie mannen en een vrouw, worden verbonden door hun gemeenschappelijk fascinatie voor het werk van Benno von Archimboldi, een mysterieuze Duitse schrijver. Ze maken een absurde bedevaart naar Santa Teresa, aan de grens van Mexico met de Verenigde Staten, waar Archimboldi zou zijn gezien. Eenmaal in Santa Teresa komen ze erachter dat de stad sinds jaren het decor vormt van een reeks afschuwelijke misdrijven. Op de vuilstortplaatsen van de stad worden met grote regelmaat levenloze lichamen van vrouwen aangetroffen. Allemaal vertonen ze sporen van meedogenloze verkrachting en marteling.
Lees verder >>
Gigi kijkt...
Anthrax War
Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (2) | 4 sterren (6) | 3 sterren (5) | 2 sterren (8) | 1 ster (5) | geen ster (1). Klik op een link om ook te stemmen.
***
Regie: Bob Coen
Hoewel de documentaire Anthrax War het niet van zijn beeldende kwaliteit moet hebben, krijgt het vanwege het verhaal toch drie sterren. Onderzoeksjournalist Bob Coen schotelt een complottheorie voor die hoewel niet onwaarschijnlijk, toch wel de nodige feitelijke onderbouwing mist. Dat is Coen nauwelijks kwalijk te nemen, de meeste van de sleutelfiguren in zijn film zijn dood. Hij moet het dus doen met een berg aan indirect bewijs, dat alleen al door de hoeveelheid zijn theorie lijkt te onderbouwen. De langdradige interviews bevatten vooral veel subjectieve informatie. De overdaad aan nietszeggende beelden die plaats (shots van steden en locaties), beweging (shots vanuit vliegtuigen en auto’s) en tijdsversnellingen aangeven in combinatie met interviews op veelal saaie kantoren, maakt deze film nu niet direct een lust voor het oog. De beelden voegen over de hele linie genomen zo weinig toe, dat de vraag zich opdringt waarom Coen heeft gekozen voor een film, en niet voor bijvoorbeeld het medium radio of een boek.
Gezien:
IDFA, 20 november 2009
Lees verder >>
Gigi kijkt...
We live in public
Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (5) | 4 sterren (2) | 3 sterren (7) | 2 sterren (3) | 1 ster (4) | geen ster (2). Klik op een link om ook te stemmen.
*****
Regie: Ondi Timoner
Deze documentaire over de onbekende internetvisionair Josh Harris is een prachtige mix van mooi beeldmateriaal, een boeiend verhaal en een pakkende montage. Timoner legt een – voor mij tot dan toe onbekend - stuk geschiedenis rond de opkomst van het internet in Amerika vast en doet dat op erg aansprekende manier. De film zit vol met ondersteunende en goede interviews, en hoewel de documentaire niet schokkend of confronterend is, heeft hij wel impact en zingt ook dagen later nog na. Na het zien van deze documentaire, wens ik me een tijdmachine: wat had ik graag in de negentiger jaren in New York wil zijn en dit allemaal meemaken.
Gezien:
IDFA, 19 november 2009
Lees verder >>
Gigi leest...
Ik haal je op, ik neem je mee
Niccolò Ammaniti
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (3 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (0 lezers) | 2 sterren (3 lezers) | 1 ster (0 lezers) | geen ster (7 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
Geen sterIk haal je op, ik neem je mee heb ik op aanraden van verschillende vrienden gekocht, en ik begrijp nog steeds niet wat zij er zo goed aan vinden. Het leest inderdaad vlot weg, maar het plot is erg mager, de karakters zijn nauwelijks uitgediept en de verhaallijnen erg gezocht en aan elkaar geknoopt. Geen boek dus dat ik zelf aanbeveel of cadeau ga geven.
Lees verder >>
Gigi leest...
Het museum van de onschuld
Orhan Pamuk
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (5 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (1 lezers) | 2 sterren (2 lezers) | 1 ster (6 lezers) | geen ster (0 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
***Hoewel dit boek veelbelovend begint, vertraagt het tempo na circa 300 pagina's enorm en dit blijft zo tot het einde. Het taalgebruik is prachtig, het verhaal biedt veel achtergrondinformatie over Istanbul , het leven daar in de jaren '70 en over de Turkse filmindustrie. Het concept van het boek is heel bijzonder, de lezer wordt door het verhaal geleid aan de hand van voorwerpen maar toch kan dit niet voorkomen dat ergens over de helft van het boek de verveling toeslaat en het een opgave begint te worden het uit te lezen. Drie sterren voor het concept en de stijl.
ISBN10: 9029571446
ISBN13: 9789029571449
Lees verder >>
Gigi leest...
2666
Roberto Bolano
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (1 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (8 lezers) | 2 sterren (0 lezers) | 1 ster (1 lezers) | geen ster (2 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
*****Zonder twijfel een van de beste boeken die ik totdusver gelezen heb. Prachtige zinnen die soms meer dan een pagina lang zijn en een enorm rijk vocabulaire. Het verhaal is opgedeeld in vijf verschillende onderdelen die niet, en toch ook weer wel, heel ingenieus samen komen en die zich ieder kenmerken door een andere stijl en verteltrant. Vijf sterren dus.
Synopis
Vier literatuurfanaten, drie mannen en een vrouw, worden verbonden door hun gemeenschappelijk fascinatie voor het werk van Benno von Archimboldi, een mysterieuze Duitse schrijver. Ze maken een absurde bedevaart naar Santa Teresa, aan de grens van Mexico met de Verenigde Staten, waar Archimboldi zou zijn gezien. Eenmaal in Santa Teresa komen ze erachter dat de stad sinds jaren het decor vormt van een reeks afschuwelijke misdrijven. Op de vuilstortplaatsen van de stad worden met grote regelmaat levenloze lichamen van vrouwen aangetroffen. Allemaal vertonen ze sporen van meedogenloze verkrachting en marteling.
Lees verder >>
Gigi kijkt...
Anthrax War
Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (2) | 4 sterren (6) | 3 sterren (5) | 2 sterren (8) | 1 ster (5) | geen ster (1). Klik op een link om ook te stemmen.
***
Regie: Bob Coen
Hoewel de documentaire Anthrax War het niet van zijn beeldende kwaliteit moet hebben, krijgt het vanwege het verhaal toch drie sterren. Onderzoeksjournalist Bob Coen schotelt een complottheorie voor die hoewel niet onwaarschijnlijk, toch wel de nodige feitelijke onderbouwing mist. Dat is Coen nauwelijks kwalijk te nemen, de meeste van de sleutelfiguren in zijn film zijn dood. Hij moet het dus doen met een berg aan indirect bewijs, dat alleen al door de hoeveelheid zijn theorie lijkt te onderbouwen. De langdradige interviews bevatten vooral veel subjectieve informatie. De overdaad aan nietszeggende beelden die plaats (shots van steden en locaties), beweging (shots vanuit vliegtuigen en auto’s) en tijdsversnellingen aangeven in combinatie met interviews op veelal saaie kantoren, maakt deze film nu niet direct een lust voor het oog. De beelden voegen over de hele linie genomen zo weinig toe, dat de vraag zich opdringt waarom Coen heeft gekozen voor een film, en niet voor bijvoorbeeld het medium radio of een boek.
Gezien:
IDFA, 20 november 2009
Lees verder >>
Gigi kijkt...
We live in public
Filmliefhebbers beoordelen deze film als volgt:
5 sterren (5) | 4 sterren (2) | 3 sterren (7) | 2 sterren (3) | 1 ster (4) | geen ster (2). Klik op een link om ook te stemmen.
*****
Regie: Ondi Timoner
Deze documentaire over de onbekende internetvisionair Josh Harris is een prachtige mix van mooi beeldmateriaal, een boeiend verhaal en een pakkende montage. Timoner legt een – voor mij tot dan toe onbekend - stuk geschiedenis rond de opkomst van het internet in Amerika vast en doet dat op erg aansprekende manier. De film zit vol met ondersteunende en goede interviews, en hoewel de documentaire niet schokkend of confronterend is, heeft hij wel impact en zingt ook dagen later nog na. Na het zien van deze documentaire, wens ik me een tijdmachine: wat had ik graag in de negentiger jaren in New York wil zijn en dit allemaal meemaken.
Gezien:
IDFA, 19 november 2009
Lees verder >>
Gigi leest...
Ik haal je op, ik neem je mee
Niccolò Ammaniti
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (3 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (0 lezers) | 2 sterren (3 lezers) | 1 ster (0 lezers) | geen ster (7 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
Geen sterIk haal je op, ik neem je mee heb ik op aanraden van verschillende vrienden gekocht, en ik begrijp nog steeds niet wat zij er zo goed aan vinden. Het leest inderdaad vlot weg, maar het plot is erg mager, de karakters zijn nauwelijks uitgediept en de verhaallijnen erg gezocht en aan elkaar geknoopt. Geen boek dus dat ik zelf aanbeveel of cadeau ga geven.
Lees verder >>
Gigi leest...
Het museum van de onschuld
Orhan Pamuk
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (5 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (1 lezers) | 2 sterren (2 lezers) | 1 ster (6 lezers) | geen ster (0 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
***Hoewel dit boek veelbelovend begint, vertraagt het tempo na circa 300 pagina's enorm en dit blijft zo tot het einde. Het taalgebruik is prachtig, het verhaal biedt veel achtergrondinformatie over Istanbul , het leven daar in de jaren '70 en over de Turkse filmindustrie. Het concept van het boek is heel bijzonder, de lezer wordt door het verhaal geleid aan de hand van voorwerpen maar toch kan dit niet voorkomen dat ergens over de helft van het boek de verveling toeslaat en het een opgave begint te worden het uit te lezen. Drie sterren voor het concept en de stijl.
ISBN10: 9029571446
ISBN13: 9789029571449
Lees verder >>
Gigi leest...
2666
Roberto Bolano
Boekliefhebbers beoordelen dit boek als volgt:
5 sterren (1 lezers) | 4 sterren (0 lezers) | 3 sterren (8 lezers) | 2 sterren (0 lezers) | 1 ster (1 lezers) | geen ster (2 lezers). Klik op een link om ook te stemmen.
*****Zonder twijfel een van de beste boeken die ik totdusver gelezen heb. Prachtige zinnen die soms meer dan een pagina lang zijn en een enorm rijk vocabulaire. Het verhaal is opgedeeld in vijf verschillende onderdelen die niet, en toch ook weer wel, heel ingenieus samen komen en die zich ieder kenmerken door een andere stijl en verteltrant. Vijf sterren dus.
Synopis
Vier literatuurfanaten, drie mannen en een vrouw, worden verbonden door hun gemeenschappelijk fascinatie voor het werk van Benno von Archimboldi, een mysterieuze Duitse schrijver. Ze maken een absurde bedevaart naar Santa Teresa, aan de grens van Mexico met de Verenigde Staten, waar Archimboldi zou zijn gezien. Eenmaal in Santa Teresa komen ze erachter dat de stad sinds jaren het decor vormt van een reeks afschuwelijke misdrijven. Op de vuilstortplaatsen van de stad worden met grote regelmaat levenloze lichamen van vrouwen aangetroffen. Allemaal vertonen ze sporen van meedogenloze verkrachting en marteling.
Lees verder >>
INDEX BOEKEN
● Ik haal je op, ik neem je meeNiccolò Ammaniti
● Het museum van de onschuld
Orhan Pamuk
● 2666
Roberto Bolano
ARCHIEVEN
01 Jan - 31 Dec 201001 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
Password protected
Vraag inlogcodes aan
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
AUTEURSRECHT
Op alle teksten is het auteursrecht van toepassingen en artikelen mogen zonder schriftelijke toestemming van de auteur niet worden gekopieerd, vermenigvuldigd of gepubliceerd.OVER GIGI
Gigi Schuiten is freelance (web)redacteur, tekstschrijver, hoofdredacteur van TheaterCentraal.nl Daarnaast verzorgt ze de publiciteit voor en levert ondersteunende diensten aan culturele organisaties. Op persoonlijke titel schrijft ze teksten over de zin en de onzin van het (haar) Leven en de Liefde onder de naam Giegels.CONTACT
F: 020-3374485M: 06-16514431
E: gigi@gigi.nu (privé)
E: gigi@cultuurstudio.nl (zakelijk)
I: www.cultuurstudio.nl
FEEDS
